Weer thuis na lang.
Tijd voor restjes vakantie om mee te knutselen.
zondag 31 augustus 2008
dinsdag 26 augustus 2008
DAN
Gingen we naar Atacames, het Lloret de mar van Ecuador! We kwamen aan op vrijdagavond, tegelijk met hordes Ecuadorianen die het weekend aan de zee kwamen doorbrengen. Het was dus wel eventjes zoeken naar een hotel, maar gelukkig wist ik nog een leuk hotelletje met een stiekeme kamer die ze normaal niet verhuren: Een houten krotje maar met twee grote klapdeuren naar een enorm terras met zicht op zee en hangmatten. Ideaal. Helaas waren er maar 5 bedden, maar de papa vond de hangmat ook wel aanlokkelijk, dus sliep hij maar drie nachten buiten onder een muggennetteke. Het stadje zelf was echt mierennest, met veeeeel kraampjes en veeeeeel mensen en auto´s en chaos!
Het waren ook net feesten in Atacames dus waren we net op tijd om de feeststoet te zien voorbijkomen, met verklede kindjes en de kandidaten voor Miss Atacames, fake lachende grietjes op pick-ups!
´s Avonds gingen we dansen! Het strand staat daar vol met cocktailbars vol reggaetonnende mensen, alle dagen feest! Daar konden we moeilijk aan weerstaan! Gelukkig leerden we een hilarische Ecuadoriaanse griet kennen, die ons met ons kont leerde schudden in geweldig engels. En uitgaan op het strand is zalig, zoveel is zeker!
Het leukste aande kust zijn ook de lome dagen, lang uitslapen, wakker worden en recht de zee in duiken, uitgebreid gan ontbijten, heeel de dag achter oorbellen winkelen (Lynn en ik toch) of op het strand winkelen. Wie zich dan nog verveeld kan gerust heel de dag bezig zijn met naar ecuadorianen op het strand te kijken, want die zijn om je ziek te lachen. De meesten kunnen niet zwemmen dus echt in zee gaan is er niet bij. \wat ze wel zalig vinden is massaal als aangespoelde walvissen in de branding liggen. Liefst met kleren en al aan. Oude mevrouwtjes dan nog liefst met witte t-shirts. Als ze dat dan beu zijn gaan ze, met die natte kleren, op het strand modderputten graven om daarin dan te ploeteren, om op het einde van de dag vol zandmodder in ellenlange rijen te gaan staan voor de drie stranddouches. Een heerlijk dagje uit! Roel en Jasper hebben zich alvast een hele dag geamuseerd met hen nadoen. Foto's zijn beschikbaar vanaf vrijdag.
Na een goed pizzatje gingen we nog maar eens uit dansen. Helaas konden de Ecuadorianen niet van Lynn afblijven (Waarom is da u lief? Dans toch met ons!) dus maakten we met leukere mensen een vuurtje op het strand. Plastieke bekertjes zijn prima aanmaakhout by the way.
De volgende dag maakten we een wandeling vanuit onze baai , door allerlei gaatjes in de rotsen naar het dorpje in de volgende baai. Onde\rweg kwamen we voorbij een paar kokospalmen, waar we zoiezo in moesten proberen te klimmen. Jasper geraakte best hoog maar helaas werden de kokosnoten zelf zwaar bewaakt door agressieve reuzemieren! Aangenaam! We kwamen ook voorbij een paar vissersboten die uitgeladen werden op het strand, en waar geschift veel pelikanen en fregatvogels rondzwermden. Een leuk spelletje: visjes in de lucht gooien en kijken hoe de vogels duiken!
Onze laatste avond aan de kust wilden we nog eens goed van de goedkope zeevruchten profiteren dus gingen we voor de gigaschotels waar we al een paar dagen op aan het loenzen waren. Jaaa en gegeten hebben we. Tot onze buikjes rond stonden. 's Avonds gingen we nog ff uit met onze Ecuadoriaanse vriendin van de eerste avond en hing ik nog wat op het strand met vrienden van mijn vorige bezoekjes.
De dag erop moesten we weer vertrekken. We wilden eigenlijk naar Mindo, een dorpje in het nevelwoud, maar dus busproblemen besloten we maar ineens door te rijden naar Quito. Dus hier zitten we weer in ons hotel van de eerste dagen, met een frigo vol fruit van de markt (vanavond megafruitsla met verse milkshake en nog meer lekkers.
Morgen hangen we hier nog wat rond en tegen de avond stappen we op het vliegtuig voor zo'n 30 uur reizen. Vrijdag ochtend zijn we om 9 uur weer op Zaventem, met de Deltavlucht vanuit new york, new york. Wie ons wil komen halen is welkem, maar zie dat je ons herkent, want we zien goe bruin!
the end.
Gingen we naar Atacames, het Lloret de mar van Ecuador! We kwamen aan op vrijdagavond, tegelijk met hordes Ecuadorianen die het weekend aan de zee kwamen doorbrengen. Het was dus wel eventjes zoeken naar een hotel, maar gelukkig wist ik nog een leuk hotelletje met een stiekeme kamer die ze normaal niet verhuren: Een houten krotje maar met twee grote klapdeuren naar een enorm terras met zicht op zee en hangmatten. Ideaal. Helaas waren er maar 5 bedden, maar de papa vond de hangmat ook wel aanlokkelijk, dus sliep hij maar drie nachten buiten onder een muggennetteke. Het stadje zelf was echt mierennest, met veeeeel kraampjes en veeeeeel mensen en auto´s en chaos!
Het waren ook net feesten in Atacames dus waren we net op tijd om de feeststoet te zien voorbijkomen, met verklede kindjes en de kandidaten voor Miss Atacames, fake lachende grietjes op pick-ups!
´s Avonds gingen we dansen! Het strand staat daar vol met cocktailbars vol reggaetonnende mensen, alle dagen feest! Daar konden we moeilijk aan weerstaan! Gelukkig leerden we een hilarische Ecuadoriaanse griet kennen, die ons met ons kont leerde schudden in geweldig engels. En uitgaan op het strand is zalig, zoveel is zeker!
Het leukste aande kust zijn ook de lome dagen, lang uitslapen, wakker worden en recht de zee in duiken, uitgebreid gan ontbijten, heeel de dag achter oorbellen winkelen (Lynn en ik toch) of op het strand winkelen. Wie zich dan nog verveeld kan gerust heel de dag bezig zijn met naar ecuadorianen op het strand te kijken, want die zijn om je ziek te lachen. De meesten kunnen niet zwemmen dus echt in zee gaan is er niet bij. \wat ze wel zalig vinden is massaal als aangespoelde walvissen in de branding liggen. Liefst met kleren en al aan. Oude mevrouwtjes dan nog liefst met witte t-shirts. Als ze dat dan beu zijn gaan ze, met die natte kleren, op het strand modderputten graven om daarin dan te ploeteren, om op het einde van de dag vol zandmodder in ellenlange rijen te gaan staan voor de drie stranddouches. Een heerlijk dagje uit! Roel en Jasper hebben zich alvast een hele dag geamuseerd met hen nadoen. Foto's zijn beschikbaar vanaf vrijdag.
Na een goed pizzatje gingen we nog maar eens uit dansen. Helaas konden de Ecuadorianen niet van Lynn afblijven (Waarom is da u lief? Dans toch met ons!) dus maakten we met leukere mensen een vuurtje op het strand. Plastieke bekertjes zijn prima aanmaakhout by the way.
De volgende dag maakten we een wandeling vanuit onze baai , door allerlei gaatjes in de rotsen naar het dorpje in de volgende baai. Onde\rweg kwamen we voorbij een paar kokospalmen, waar we zoiezo in moesten proberen te klimmen. Jasper geraakte best hoog maar helaas werden de kokosnoten zelf zwaar bewaakt door agressieve reuzemieren! Aangenaam! We kwamen ook voorbij een paar vissersboten die uitgeladen werden op het strand, en waar geschift veel pelikanen en fregatvogels rondzwermden. Een leuk spelletje: visjes in de lucht gooien en kijken hoe de vogels duiken!
Onze laatste avond aan de kust wilden we nog eens goed van de goedkope zeevruchten profiteren dus gingen we voor de gigaschotels waar we al een paar dagen op aan het loenzen waren. Jaaa en gegeten hebben we. Tot onze buikjes rond stonden. 's Avonds gingen we nog ff uit met onze Ecuadoriaanse vriendin van de eerste avond en hing ik nog wat op het strand met vrienden van mijn vorige bezoekjes.
De dag erop moesten we weer vertrekken. We wilden eigenlijk naar Mindo, een dorpje in het nevelwoud, maar dus busproblemen besloten we maar ineens door te rijden naar Quito. Dus hier zitten we weer in ons hotel van de eerste dagen, met een frigo vol fruit van de markt (vanavond megafruitsla met verse milkshake en nog meer lekkers.
Morgen hangen we hier nog wat rond en tegen de avond stappen we op het vliegtuig voor zo'n 30 uur reizen. Vrijdag ochtend zijn we om 9 uur weer op Zaventem, met de Deltavlucht vanuit new york, new york. Wie ons wil komen halen is welkem, maar zie dat je ons herkent, want we zien goe bruin!
the end.
vrijdag 22 augustus 2008
Na Machala onveilig gemaakt te hebben, hadden we genoeg van het vasteland en nachtlawaai in de stad. Op naar Jambeli, een eilandje vlak voor de kust, waar gelukkig geen auto´s zijn. Met een bootje waar onze koffers onveilig op gebalanceerd lagen (bijna de vuile was naar de haaien) staken we het dunne strookje zee over om tussen de mangroves door te varen en zo op een klein paradijslijk strandje terecht te komen. We vonden onderdak in een hutje met een hangmat op het terras en luierden heel de dag op het strand. Een heerlijke cocktail bij zonsondergang, een lekker vakantie-cliché.
De volgende dag vertrokken we meer met ons bootje naar Machala en van daaruit met de bus naar Guayaquil. De busrit was lang maar door helicopters en bosbranden en ongevallen langs de kant van de weg lang niet saai. Guayaquil is de grootste stad van Ecuador en een heel stuk westerser dan andere steden, en best nog mooi. De eerste avond slenterden we wat over de funky vernieuwde Malecon 2000 (de kade aan de rivier) en door de funky hoofdstraat, waar we zeer funky zéér veel nagefloten werden (vooral onze hete blonde Lynn)
De dag erna lag ik geveld door diarree bijna de hele dag in bed, behalve tijdens het toeristisch sightseeingtourtje in het centrum, onder andere langs een park VOL leguanen, die pipi en kaka deden op oude mevrouwtjes vanuit bomen. haha. In de namiddag ging de rest van de bende naar het parque historico, met beesjes en boompjes en een soort ecuadoriaans bokrijkje met oude huisjes.
Vanuit Guayaquil volgde een laaange busrit naar Puerto Lopez, een kuststadje vlak aan het national park Machalilla. Weer een mooi strandje met de nodige cocktailbars, dus wat er van de dag overbleef deden we wat je altijd doet op een strand: lekker luieren. Toen we die avond aan onze cocktails zaten, stond er plots een blonde griet aan ons tafeltje: Camille, de Zwitserse van het AFSgroepje van Riobamba! Ze had me een paar dagen op voorhand gemaild dat ze in Ecuador ging zijn dus had ik ongevéér onze planning doorgemaild, dus is ze die dag 15 uur onderweg geweest om ons te vinden. En het was een blij weerzien na drie jaar!!! Het werd die avond dus best laat.
De volgende ochtend was het best vroeg, want we gingen een uitje maken naar Isla de la Plata, een eilandje voor de kust, deel van het national park en bijgenaamd Galapagos voor de armen. We vertrokken met een motorbootje, de zee was rustig, de maag onder controle. Maar toen kwamen de walvissen! Die zitten elke zomer voor de kust van Ecuador, dus daar moesten we zeker naar gaan kijken. Superdichtbij kwamen ze vrolijk hun staartjes uit het water plensen. Maar van dat traag dobberen worden Greetjes misselijk dus mijn ontbijt lag al gauw in de zee. En daar komen de walvissen op af natuurlijk!!! jummiieee. Het eiland zelf was ook prachtig, de zon scheen en het was héét. We maakten een laaaange wandeling langs allerlei gekke vogels (boobies en consoorten) die grappige paringsdansjes deden, en we zagen een zeehond in de verte. Op het einde mochten we nog eventjes snorkelen tussen de zeeëgels en op de terugweg mochten we nog eventjes walvissen kijken en ons middagmaal in zee deponeren. Was ik effe blij dat ik weer aan wal stond! Duidelijk niet gemaakt voor speedbootjes!
De volgende dag was Lynn haar verjaardag!!! JOEPIE. Helaas was de enige taartenwinkel van het dorp een wespennest, en geef toe, een taart in je gezicht krijgen stopt met leuk zijn als je achteraf vol wespensteken staat. Ze is dus van de leukste Ecuadoriaanse gewoonte OOIT bespaard gebleven. Die dag gingen we naar het vasteland-deel van het national park, playa de los frailes. Daar maakten we ook een prachtige maar hete wandelingen naar een paar supermooie strandjes tussen de kliffen, konden we lekker verbranden en schelpjes rapen en zwemmen en strandhangen jippiiee. Na het eten dronken we nog een verjaardagscocktail aan het verjaardagsvuur op het verjaardagsstrand en dan kropen we vrrrroeg ons beddebakskens in.
Woensdag vertrokken we met de eerste bus naar het noorden, want we hadden een lange reisdag voor de boeg, die extra lang werd door stomme buschauffeurs die een uur middagpauze namen terwijl ze ons op hun bus lieten zitten enzo. hiphoi. Maar door ons vroeg vertrek kwamen we toch mooi op tijd aan in Canoa, een surferstown aan een laaaang lang strand. Een klein jongetje hielp ons aan een hotel, want dan kreeg hij een percentje (jaja vakantiejobkes, het begint hier al vroeg) en dan konden we genieten van de actie en relaxie op het strand.
Vandaag deden we dan maar weer een luierdag, wat anders op het strand. We huurden een surfplank en deden een paar luttele pogingen tot surfen (Jasper kon zichzelf al rechtkrijgen, ik kon al niet doodgaan in de golven), maakten een laaaange strandwandelingen en eindigden zoals altijd, met een heerlijk zeevruchtenschoteltje en een pintje op een terrasje. Aaaaaah vakantie.
Morgen vertrekken we naar Atacames, tijd voor Salsa en Reggaeton!!!
De volgende dag vertrokken we meer met ons bootje naar Machala en van daaruit met de bus naar Guayaquil. De busrit was lang maar door helicopters en bosbranden en ongevallen langs de kant van de weg lang niet saai. Guayaquil is de grootste stad van Ecuador en een heel stuk westerser dan andere steden, en best nog mooi. De eerste avond slenterden we wat over de funky vernieuwde Malecon 2000 (de kade aan de rivier) en door de funky hoofdstraat, waar we zeer funky zéér veel nagefloten werden (vooral onze hete blonde Lynn)
De dag erna lag ik geveld door diarree bijna de hele dag in bed, behalve tijdens het toeristisch sightseeingtourtje in het centrum, onder andere langs een park VOL leguanen, die pipi en kaka deden op oude mevrouwtjes vanuit bomen. haha. In de namiddag ging de rest van de bende naar het parque historico, met beesjes en boompjes en een soort ecuadoriaans bokrijkje met oude huisjes.
Vanuit Guayaquil volgde een laaange busrit naar Puerto Lopez, een kuststadje vlak aan het national park Machalilla. Weer een mooi strandje met de nodige cocktailbars, dus wat er van de dag overbleef deden we wat je altijd doet op een strand: lekker luieren. Toen we die avond aan onze cocktails zaten, stond er plots een blonde griet aan ons tafeltje: Camille, de Zwitserse van het AFSgroepje van Riobamba! Ze had me een paar dagen op voorhand gemaild dat ze in Ecuador ging zijn dus had ik ongevéér onze planning doorgemaild, dus is ze die dag 15 uur onderweg geweest om ons te vinden. En het was een blij weerzien na drie jaar!!! Het werd die avond dus best laat.
De volgende ochtend was het best vroeg, want we gingen een uitje maken naar Isla de la Plata, een eilandje voor de kust, deel van het national park en bijgenaamd Galapagos voor de armen. We vertrokken met een motorbootje, de zee was rustig, de maag onder controle. Maar toen kwamen de walvissen! Die zitten elke zomer voor de kust van Ecuador, dus daar moesten we zeker naar gaan kijken. Superdichtbij kwamen ze vrolijk hun staartjes uit het water plensen. Maar van dat traag dobberen worden Greetjes misselijk dus mijn ontbijt lag al gauw in de zee. En daar komen de walvissen op af natuurlijk!!! jummiieee. Het eiland zelf was ook prachtig, de zon scheen en het was héét. We maakten een laaaange wandeling langs allerlei gekke vogels (boobies en consoorten) die grappige paringsdansjes deden, en we zagen een zeehond in de verte. Op het einde mochten we nog eventjes snorkelen tussen de zeeëgels en op de terugweg mochten we nog eventjes walvissen kijken en ons middagmaal in zee deponeren. Was ik effe blij dat ik weer aan wal stond! Duidelijk niet gemaakt voor speedbootjes!
De volgende dag was Lynn haar verjaardag!!! JOEPIE. Helaas was de enige taartenwinkel van het dorp een wespennest, en geef toe, een taart in je gezicht krijgen stopt met leuk zijn als je achteraf vol wespensteken staat. Ze is dus van de leukste Ecuadoriaanse gewoonte OOIT bespaard gebleven. Die dag gingen we naar het vasteland-deel van het national park, playa de los frailes. Daar maakten we ook een prachtige maar hete wandelingen naar een paar supermooie strandjes tussen de kliffen, konden we lekker verbranden en schelpjes rapen en zwemmen en strandhangen jippiiee. Na het eten dronken we nog een verjaardagscocktail aan het verjaardagsvuur op het verjaardagsstrand en dan kropen we vrrrroeg ons beddebakskens in.
Woensdag vertrokken we met de eerste bus naar het noorden, want we hadden een lange reisdag voor de boeg, die extra lang werd door stomme buschauffeurs die een uur middagpauze namen terwijl ze ons op hun bus lieten zitten enzo. hiphoi. Maar door ons vroeg vertrek kwamen we toch mooi op tijd aan in Canoa, een surferstown aan een laaaang lang strand. Een klein jongetje hielp ons aan een hotel, want dan kreeg hij een percentje (jaja vakantiejobkes, het begint hier al vroeg) en dan konden we genieten van de actie en relaxie op het strand.
Vandaag deden we dan maar weer een luierdag, wat anders op het strand. We huurden een surfplank en deden een paar luttele pogingen tot surfen (Jasper kon zichzelf al rechtkrijgen, ik kon al niet doodgaan in de golven), maakten een laaaange strandwandelingen en eindigden zoals altijd, met een heerlijk zeevruchtenschoteltje en een pintje op een terrasje. Aaaaaah vakantie.
Morgen vertrekken we naar Atacames, tijd voor Salsa en Reggaeton!!!
woensdag 20 augustus 2008
beeld!
ziezo, eindelijk een paar leuke plaatjes bij al onze vorige praatjes!
De opgetooide bende aan een hele grote boom in het oerwoud!
Op de Malecon 2000, Guayaquil
De walvis die op Greet haar kots afkwam
Lynn haar verjaardagskampvuur! Hoera!
De opgetooide bende aan een hele grote boom in het oerwoud!
Op de Malecon 2000, Guayaquil
De walvis die op Greet haar kots afkwam
Lynn haar verjaardagskampvuur! Hoera!donderdag 14 augustus 2008
nieuwsflash vanuit hotel La Perla del Pacifico, Machala, Ecuador.
We zaten in Baños! Na avonturen aan watervallen enzo was het tijd voor een rustig dagje. Op naar de zoo! Oerwoudbeestjes kan je soms gemakkelijker bekijken als ze achter tralies zaten. ´s Namiddags was het tijd voor shoppen en chillen en veeeeel groentjes kopen op de markt, want in ons hotelletje was een keukentje waar we heerlijke slaatjes konden bereiden jummiieee
De dag erna namen we de bus naar Riobamba! Was me dat effie lang geleden! Van pure blijdschap viel ik flauw en kotste ik in de goot! Lang leve steden op hoge bergen! Die dag lagen we dus een beetje in ons bed, de oerwoudzieken aan het uitzieken, en de bergzieken aan het bekomen. De dag erna gingen de jongens naar Guano, een dorpje verderop, om wat te gaan wandelen, en bezochten ik en mama mijn gastgezin. Verrassing!!! Lynn lag, voor de verandering, ziek in haar bedje. Arme duts.
´s avonds mochten we nog een warme choco gaan drinken bij de gastmama. " Kom maar avondeten" zei ze. We zijn hier ondertussen wel al gewend aan steeeevige maaltijdjes, dus na haar cakeje moesten we toch nog stevig wat eten bijsteken oeps.
Dan was het tijd voor paardrijden in de Andes. Buiten voor Lynn, die lag, weeral, in haar beddeke. Vanuit een oud station in de bergen vertrokken we voor een lange rit te paard, voor de meeste van ons was het de eerste keer dat we op zo´n beest zaten. En veel uitleg is er dan niet bij natuurlijk: kruip er maar op en begin maar te rijden. Soms wel akelig ja! Maar het was een geweldig dagje, te paard tot op 4000 m stijgen, door moerrassige vlaktes waar we te voet nooit zouden raken, galopperen langs adembenemende afgronden.... prachtig.
´s Avonds, met intussen al stijve spieren, waren we uitgenodigd bij Gaby, mijn AFScoordinatrice en superleuke vrouw, voor het avondeten. Gezellig boeltje tussen vrolijke tetterlatina´s. Een kippenkot op z´n Spaans!
Zondagmiddag vertrokken we voor een eeeeuwigdurende rit naar Cuenca, op een hobbelig wegje dat helemaal in de mist lag. Onze spieren die door het paardrijden al stijf waren, werden nu helemaal gemarteld, dus we waren blij dat we aankwamen en in een bedje konden kruipen.
Dan was Lynn weer beter! Joepie! Rustig de stad bekijken, en ECHTE panamahoeden kopen, veel meer deden we niet. Het avondeten was helaas niet voor iedereen een goed idee want de dag erop was Lynn alweer niet uit haar bed te krijgen. Kotsmisselijk op de bus kruipen is niet zo´n goed idee, dus bleven zij en Jasper nog een dagje in ons hotel in Cuenca, terwijl wij met de familie alvast verder gingen naar, volgens plan, Loja.
Aangekomen in de busterminal bleek dat Loja 7 uur bussen was, en dat zagen wij, gezond en wel, ook niet echt zitten. En omdat we met Lynn en Jasper in Machala afgesproken hadden, gingen wij alvast daar naartoe.
Dit keer hadden we meer geluk met de wolken en konden we genieten van een prachtige rit de bergen uit, naar de hete kust. En zo kwamen we aan in chaostown! Als je dacht dat bergsteden erg zijn qua stalletjes en volk op straat en bedelaars en verkeer, ga dan maar eens naar Machala.
Zelfs hotels zijn er te chaotisch om te slapen.
Gelukkig was de haven op busafstand en konden we daar onze eerste heerlijke zeevruchtenbordjes binnenslurpen!
Vanmorgen wilden we een bananenplantage bezoeken. Een taxi dumpte ons ergens ter hoogte van wat plantages, waar we dan na wat rondvragen binnenraakten. We kregen er een grappige maar echt interessante rondleiding tussen hun installaties. Eindelijk leerden we de man die de stickers op de bananen plakt kennen! Wat een held!
En ´snamiddags kwamen we Lynn en Jasper weer tegen in ons hotel. Die waren intussen ook veilig vanuit de bergen aan de kust geraakt. En genezen en gezond!! Een dagje extra in Cuenca in de zon liggen kan wonderen doen.
Ons buikje is intussen weer rond gevuld met allerlei lekkers uit de zee, morgen gaan we bootje varen!
tot gauw
We zaten in Baños! Na avonturen aan watervallen enzo was het tijd voor een rustig dagje. Op naar de zoo! Oerwoudbeestjes kan je soms gemakkelijker bekijken als ze achter tralies zaten. ´s Namiddags was het tijd voor shoppen en chillen en veeeeel groentjes kopen op de markt, want in ons hotelletje was een keukentje waar we heerlijke slaatjes konden bereiden jummiieee
De dag erna namen we de bus naar Riobamba! Was me dat effie lang geleden! Van pure blijdschap viel ik flauw en kotste ik in de goot! Lang leve steden op hoge bergen! Die dag lagen we dus een beetje in ons bed, de oerwoudzieken aan het uitzieken, en de bergzieken aan het bekomen. De dag erna gingen de jongens naar Guano, een dorpje verderop, om wat te gaan wandelen, en bezochten ik en mama mijn gastgezin. Verrassing!!! Lynn lag, voor de verandering, ziek in haar bedje. Arme duts.
´s avonds mochten we nog een warme choco gaan drinken bij de gastmama. " Kom maar avondeten" zei ze. We zijn hier ondertussen wel al gewend aan steeeevige maaltijdjes, dus na haar cakeje moesten we toch nog stevig wat eten bijsteken oeps.
Dan was het tijd voor paardrijden in de Andes. Buiten voor Lynn, die lag, weeral, in haar beddeke. Vanuit een oud station in de bergen vertrokken we voor een lange rit te paard, voor de meeste van ons was het de eerste keer dat we op zo´n beest zaten. En veel uitleg is er dan niet bij natuurlijk: kruip er maar op en begin maar te rijden. Soms wel akelig ja! Maar het was een geweldig dagje, te paard tot op 4000 m stijgen, door moerrassige vlaktes waar we te voet nooit zouden raken, galopperen langs adembenemende afgronden.... prachtig.
´s Avonds, met intussen al stijve spieren, waren we uitgenodigd bij Gaby, mijn AFScoordinatrice en superleuke vrouw, voor het avondeten. Gezellig boeltje tussen vrolijke tetterlatina´s. Een kippenkot op z´n Spaans!
Zondagmiddag vertrokken we voor een eeeeuwigdurende rit naar Cuenca, op een hobbelig wegje dat helemaal in de mist lag. Onze spieren die door het paardrijden al stijf waren, werden nu helemaal gemarteld, dus we waren blij dat we aankwamen en in een bedje konden kruipen.
Dan was Lynn weer beter! Joepie! Rustig de stad bekijken, en ECHTE panamahoeden kopen, veel meer deden we niet. Het avondeten was helaas niet voor iedereen een goed idee want de dag erop was Lynn alweer niet uit haar bed te krijgen. Kotsmisselijk op de bus kruipen is niet zo´n goed idee, dus bleven zij en Jasper nog een dagje in ons hotel in Cuenca, terwijl wij met de familie alvast verder gingen naar, volgens plan, Loja.
Aangekomen in de busterminal bleek dat Loja 7 uur bussen was, en dat zagen wij, gezond en wel, ook niet echt zitten. En omdat we met Lynn en Jasper in Machala afgesproken hadden, gingen wij alvast daar naartoe.
Dit keer hadden we meer geluk met de wolken en konden we genieten van een prachtige rit de bergen uit, naar de hete kust. En zo kwamen we aan in chaostown! Als je dacht dat bergsteden erg zijn qua stalletjes en volk op straat en bedelaars en verkeer, ga dan maar eens naar Machala.
Zelfs hotels zijn er te chaotisch om te slapen.
Gelukkig was de haven op busafstand en konden we daar onze eerste heerlijke zeevruchtenbordjes binnenslurpen!
Vanmorgen wilden we een bananenplantage bezoeken. Een taxi dumpte ons ergens ter hoogte van wat plantages, waar we dan na wat rondvragen binnenraakten. We kregen er een grappige maar echt interessante rondleiding tussen hun installaties. Eindelijk leerden we de man die de stickers op de bananen plakt kennen! Wat een held!
En ´snamiddags kwamen we Lynn en Jasper weer tegen in ons hotel. Die waren intussen ook veilig vanuit de bergen aan de kust geraakt. En genezen en gezond!! Een dagje extra in Cuenca in de zon liggen kan wonderen doen.
Ons buikje is intussen weer rond gevuld met allerlei lekkers uit de zee, morgen gaan we bootje varen!
tot gauw
woensdag 6 augustus 2008
overleefd!!
Héhé, we hebben de woeste wildernis overleefd, en zitten veilig en warm in een hotelletje in baños! tijd voor een uitgebreid verslagje dus!
Onze eerste dagen in Ecuador waren we Quito, nog wat duizelig van de hoogteziekte struinden we wat lekker toeristisch rond in het stadscentrum. toen ik aan stoere bewakers van het presidentieel paleis vroeg of we binnenmochten, vroeg hij hoeveel toeristen ik "bijhad". Oh ja, na een dag al aangehad als reisleidster! Onze eerste Ecuadoriaanse maaltijd was al meteen een knaller van formaat soep met banaan, hiphoi! Maar overheerlijk en voor geen geld, daar zijn ze goed in hier. In de namiddag Beklommen we de kathedraal, een gigantisch neogotisch bouwsel op een bergtopje, met vreemde kronkelige wentelstrapjes en krakkemikige laddertjes waarmee je helemaal tot in het puntje van de torens kon geraken. Verder waren we te uitgeput voor al te veel actieve dingen, een beetje rondhangen in parkjes, winkeltjes bekijken, meer dan genoeg voor een eerste dag.
De volgende dag was het evenaarstijd! Op naar dat oranje lijntje aan een lelijk monument dat eigenlijk niet eens de echte evenaar is. Maar net voor we het park binnengingen werden we aangesproken door een man die ons een tripje naar een vulkaan in de buurt verkocht. Samen met een Hollandse familie die de dag ervoor met ons ook in de kathedraal was, kropen we achterin een pick-up en werden we rondgeleid in een prachtig stukje natuur met allerlei vreemde planten die voor allerlei vreemde dingen goed waren. Daarna gingen ,via de ECHTE evenaar, een klein bolletje op de grond, maar gecheckt met de GPS, naar het bureautje van die mannen van de tour, die ons een indrukwekkende uitleg gaven over hoe de inka´s eeuwen geleden wél al de juiste evenaar wisten staan, en op allerlei goed uitgerekende plaatsen zonnemonumenten gebouwd hadden. En die ecuadorianen maar foute oranje lijntjes trekken. Domoren. Maar dat lijntje staat wel mooi op de foto, dus een kleine shoot daar kon natuurlijk niet ontbreken.
Dag 3 vertrokken we uit Quito, op weg naar papallacta. De taxichauffeurs op weg naar het busstation zagen ons meteen aan als domme blonde toeristen en wilden daar eens een goed zaakje van maken. " maar neeee daar zijn écht weinig bussen naartoe, twee per dag of zo. allee 100 dollar en we brengen jullie weg" Gelukkig trappen we daar niet in!!!
De rit van Quito naar Papallacta was prachtig, we moesten over een gigantisch hoge bergkam, langs superdiepe kloven, echt de moeite. Papallacta bleek een klein boerendorpje, dat toeristisch enkel bekend is door de warmwaterbaden (waar wij uiteraard ook voor kwamen) en ze bekeken ons nogal raar toen we een hotel in het dorp zelf wilden. zo hoog in de bergen was het berekoud, dus trokken we aaaal onze kleren aan om naar de thermen te wandelen, om daar met een heerlijk uitzichtje en colibrietjes boven ons hoofd van hete stoombadjes te genieten. Maar eenmaal donker was er niets meer te doen in een gat als dat dus lagen we al om 8 uur onder de wol.
Dag 4 stapten we alweer op de bus, deze keer voor 4 uur, naar Tena, een klein stadje aan de rand van het oerwoud. Aan ons hotel werden we meteen aangesproken door jungletourorganisatoren met een heel aanlokkelijk voorstel, dus we konden niet anders dan ja zeggen tegen 3 dagen junglepret. Gelukkig, want in Tena zelf was niet al te veel te beleven, aan de rivier zaten gemene zandvlooien, en in het centrum was een religieus zangfeest aan de gang. Dus meer dan terrasjes met pintjes hield de rest van de dag niet in.
En toen begon ons jungle avontuur! We vertrokken vroeg smorgens, en werden met een pick-up zo´n halfuurtje verderop aan een rivier afgezet. We trokken onze cuachou botten aan, staken een wankel hangbruggetje over een begonnen het eerste tripje naar de hutten. Wat door de gidsen beschreven was als " bijna hetzelfde als een hotel" was een wankel hutje zonder vensters (wel gaten, geen glazen), zonder badkamer en een louch wc-tje een paar meter verderop. Naast de hut lag een hoop hout ter grootte van een hut, maar opgevreten door de termieten. De onze stond gelukkig nog wat steviger op haar poten. Onze gidsen, een sjamaan, een gemoderniseerde indiaan een een geschifte nieuwzeelander gaven ons meteen een goede jungle-initiatie. Onze gezichten werden roodgeverfd met een raar plantje, we kregen plantaardige junglehoedjes en brillen en mochten meteen al een paar uur door de modder ploepen. Aan lianen slingeren mocht ook!
Een stevig middagmaal en de eerste regenwoudregenlater werden we door het plaatselijke dorpje geleid, voorgesteld aan de plaatselijke tovenares, en leerden we armbandjes knopen. ´s avonds mochten we mee naar het dorp waar de meisjes dansles kregen. En wij moesten er ook aan geloven, heel de avond dezelfde liedjes, waar we nog steeds mee in ons hoofd zitten, en grappige danspasjes!
tip van de dag vertrouw nooit zomaar een sjamaan die buikpijndrankjes wil klaarmaken. Lynn geeft nog spontaan over als ze terugdenkt aan het allervreemdste theetje dat ze ooit gedronken heeft. (maar het werkte wel! Lang leve jungletoverkunsten)
Dag twee in het oerwoud bracht ons al wat meer avontuur, we gingen warçtervallen beklimmen. Eerst werden we door de sjamaan gezuiverd met wat blaadjes zodat we zeker veilig waren. De wandeling begon met een schattig wandelpaadje, liep over in wat spannender door de rivier sjokken, en toen we daarna wat onder de waterval mochten gaan staan bibberen dachten we dat het ergste voorbij was. Maar toen kwam pas de echte pret, ons aan koorden optrekken en door watervallen omhoogklauteren (gelukkig was er voor mama en lynn een zijpaadje) om te eindigen met een stevige douche onder een heilige waterval. Na nog een stevige jungletrip met natte voeten werden we door kindjes in een cano de rivier overgezet (een goudenglittertjesrivier trouwens!!) en zo kwamen we uitgeput weer in het kamp.
´s Avonds hielden we kampvuur met een vreemd alcoholisch theetje waarbij iedereen verhaaltjes moest vertellen, die uitdraaide op een stevige discussie over het leven hier en bij ons. Na het kampvuur gingen we met de jongeren en de gidsen nog iets drinken in het dorp, in het donker door de jungle! We kwamen aan bij een gesloten hutje, maar blijkbaar zijn bars in het oerwoud 24 uur op 24 en mag je de eigenaars altijd wakker maken voor een pintje en wat junglewiskey.
De derde dag was door de junglewiskey net iets minder actief, we leerden touw maken uit planten en yucca opgraven en daar dan chicha mee maken en toen was het eigenlijk al tijd om naar Tena terug te gaan. Weer naar de bewoonde wereld, pizza´s en warme douches!!
Maandag nam onze nieuwzeelandse gids ons mee naar misahualli, een dorpje iets verderop, met een strandje vol aapjes. Hier namen we een bootje naar een hilarisch junglemuseum. De geneeskundige planten waren in de thee verdwenen, de mini-kaaimannen waren doodgebeten door de andere beesten, de museumstukken waren kapotgedaan door de apen en de neusberen, de chinchilla zijn kooi stond open, de alligator was ontsnapt en de papegaaien zaten in de keuken. Maar het was er grappig en de aapjes waren schattig dus geamuseerd hebben we ons wel.
Weer in Tena namen we meteen onze koffers mee voor een oneindige busrit naar Baños, waar we meteen het dichtstbijzijnde bed inkropen.
En toen was het vandaag! Na een beetje rondgekeken te hebben in een stadje en een fatsoenlijk hotel gezocht te hebben, vertrokken we met de bus naar de kloof tussen baños en puyo, waar een hele reeks hangbruggen en watervallen op ons stonden te wachten. Ons middageten mochten we zelf vangen. "willen jullie vis? goed, daar is de vijver, hier zijn vishaken" vers was hij in ieder geval. Het was al zo goed als donker en aan het regenen toen we op de bus terug stonden te wachten. En Ecuadorianen zien waar er geld te verdienen valt, dus pikte een man ons op met een een camionetje, waar we met veel volk achterin kropen. Net een bende illegalen. Juist op dat moment kwam de bus eraan, die er natuurlijk niet meer kon lachen dat zijn klanten ingepalmd werden, dus vonden die twee chauffeurs er niets leukers aan dan te racen op natte donkere kronkelbaantjes. Was dat effe spannend! Maar we zijn intussen weer veilig en warm aan een kacheltje in ons hotel, geen zorgen dus!!!
wordt vervolgd...
Onze eerste dagen in Ecuador waren we Quito, nog wat duizelig van de hoogteziekte struinden we wat lekker toeristisch rond in het stadscentrum. toen ik aan stoere bewakers van het presidentieel paleis vroeg of we binnenmochten, vroeg hij hoeveel toeristen ik "bijhad". Oh ja, na een dag al aangehad als reisleidster! Onze eerste Ecuadoriaanse maaltijd was al meteen een knaller van formaat soep met banaan, hiphoi! Maar overheerlijk en voor geen geld, daar zijn ze goed in hier. In de namiddag Beklommen we de kathedraal, een gigantisch neogotisch bouwsel op een bergtopje, met vreemde kronkelige wentelstrapjes en krakkemikige laddertjes waarmee je helemaal tot in het puntje van de torens kon geraken. Verder waren we te uitgeput voor al te veel actieve dingen, een beetje rondhangen in parkjes, winkeltjes bekijken, meer dan genoeg voor een eerste dag.
De volgende dag was het evenaarstijd! Op naar dat oranje lijntje aan een lelijk monument dat eigenlijk niet eens de echte evenaar is. Maar net voor we het park binnengingen werden we aangesproken door een man die ons een tripje naar een vulkaan in de buurt verkocht. Samen met een Hollandse familie die de dag ervoor met ons ook in de kathedraal was, kropen we achterin een pick-up en werden we rondgeleid in een prachtig stukje natuur met allerlei vreemde planten die voor allerlei vreemde dingen goed waren. Daarna gingen ,via de ECHTE evenaar, een klein bolletje op de grond, maar gecheckt met de GPS, naar het bureautje van die mannen van de tour, die ons een indrukwekkende uitleg gaven over hoe de inka´s eeuwen geleden wél al de juiste evenaar wisten staan, en op allerlei goed uitgerekende plaatsen zonnemonumenten gebouwd hadden. En die ecuadorianen maar foute oranje lijntjes trekken. Domoren. Maar dat lijntje staat wel mooi op de foto, dus een kleine shoot daar kon natuurlijk niet ontbreken.
Dag 3 vertrokken we uit Quito, op weg naar papallacta. De taxichauffeurs op weg naar het busstation zagen ons meteen aan als domme blonde toeristen en wilden daar eens een goed zaakje van maken. " maar neeee daar zijn écht weinig bussen naartoe, twee per dag of zo. allee 100 dollar en we brengen jullie weg" Gelukkig trappen we daar niet in!!!
De rit van Quito naar Papallacta was prachtig, we moesten over een gigantisch hoge bergkam, langs superdiepe kloven, echt de moeite. Papallacta bleek een klein boerendorpje, dat toeristisch enkel bekend is door de warmwaterbaden (waar wij uiteraard ook voor kwamen) en ze bekeken ons nogal raar toen we een hotel in het dorp zelf wilden. zo hoog in de bergen was het berekoud, dus trokken we aaaal onze kleren aan om naar de thermen te wandelen, om daar met een heerlijk uitzichtje en colibrietjes boven ons hoofd van hete stoombadjes te genieten. Maar eenmaal donker was er niets meer te doen in een gat als dat dus lagen we al om 8 uur onder de wol.
Dag 4 stapten we alweer op de bus, deze keer voor 4 uur, naar Tena, een klein stadje aan de rand van het oerwoud. Aan ons hotel werden we meteen aangesproken door jungletourorganisatoren met een heel aanlokkelijk voorstel, dus we konden niet anders dan ja zeggen tegen 3 dagen junglepret. Gelukkig, want in Tena zelf was niet al te veel te beleven, aan de rivier zaten gemene zandvlooien, en in het centrum was een religieus zangfeest aan de gang. Dus meer dan terrasjes met pintjes hield de rest van de dag niet in.
En toen begon ons jungle avontuur! We vertrokken vroeg smorgens, en werden met een pick-up zo´n halfuurtje verderop aan een rivier afgezet. We trokken onze cuachou botten aan, staken een wankel hangbruggetje over een begonnen het eerste tripje naar de hutten. Wat door de gidsen beschreven was als " bijna hetzelfde als een hotel" was een wankel hutje zonder vensters (wel gaten, geen glazen), zonder badkamer en een louch wc-tje een paar meter verderop. Naast de hut lag een hoop hout ter grootte van een hut, maar opgevreten door de termieten. De onze stond gelukkig nog wat steviger op haar poten. Onze gidsen, een sjamaan, een gemoderniseerde indiaan een een geschifte nieuwzeelander gaven ons meteen een goede jungle-initiatie. Onze gezichten werden roodgeverfd met een raar plantje, we kregen plantaardige junglehoedjes en brillen en mochten meteen al een paar uur door de modder ploepen. Aan lianen slingeren mocht ook!
Een stevig middagmaal en de eerste regenwoudregenlater werden we door het plaatselijke dorpje geleid, voorgesteld aan de plaatselijke tovenares, en leerden we armbandjes knopen. ´s avonds mochten we mee naar het dorp waar de meisjes dansles kregen. En wij moesten er ook aan geloven, heel de avond dezelfde liedjes, waar we nog steeds mee in ons hoofd zitten, en grappige danspasjes!
tip van de dag vertrouw nooit zomaar een sjamaan die buikpijndrankjes wil klaarmaken. Lynn geeft nog spontaan over als ze terugdenkt aan het allervreemdste theetje dat ze ooit gedronken heeft. (maar het werkte wel! Lang leve jungletoverkunsten)
Dag twee in het oerwoud bracht ons al wat meer avontuur, we gingen warçtervallen beklimmen. Eerst werden we door de sjamaan gezuiverd met wat blaadjes zodat we zeker veilig waren. De wandeling begon met een schattig wandelpaadje, liep over in wat spannender door de rivier sjokken, en toen we daarna wat onder de waterval mochten gaan staan bibberen dachten we dat het ergste voorbij was. Maar toen kwam pas de echte pret, ons aan koorden optrekken en door watervallen omhoogklauteren (gelukkig was er voor mama en lynn een zijpaadje) om te eindigen met een stevige douche onder een heilige waterval. Na nog een stevige jungletrip met natte voeten werden we door kindjes in een cano de rivier overgezet (een goudenglittertjesrivier trouwens!!) en zo kwamen we uitgeput weer in het kamp.
´s Avonds hielden we kampvuur met een vreemd alcoholisch theetje waarbij iedereen verhaaltjes moest vertellen, die uitdraaide op een stevige discussie over het leven hier en bij ons. Na het kampvuur gingen we met de jongeren en de gidsen nog iets drinken in het dorp, in het donker door de jungle! We kwamen aan bij een gesloten hutje, maar blijkbaar zijn bars in het oerwoud 24 uur op 24 en mag je de eigenaars altijd wakker maken voor een pintje en wat junglewiskey.
De derde dag was door de junglewiskey net iets minder actief, we leerden touw maken uit planten en yucca opgraven en daar dan chicha mee maken en toen was het eigenlijk al tijd om naar Tena terug te gaan. Weer naar de bewoonde wereld, pizza´s en warme douches!!
Maandag nam onze nieuwzeelandse gids ons mee naar misahualli, een dorpje iets verderop, met een strandje vol aapjes. Hier namen we een bootje naar een hilarisch junglemuseum. De geneeskundige planten waren in de thee verdwenen, de mini-kaaimannen waren doodgebeten door de andere beesten, de museumstukken waren kapotgedaan door de apen en de neusberen, de chinchilla zijn kooi stond open, de alligator was ontsnapt en de papegaaien zaten in de keuken. Maar het was er grappig en de aapjes waren schattig dus geamuseerd hebben we ons wel.
Weer in Tena namen we meteen onze koffers mee voor een oneindige busrit naar Baños, waar we meteen het dichtstbijzijnde bed inkropen.
En toen was het vandaag! Na een beetje rondgekeken te hebben in een stadje en een fatsoenlijk hotel gezocht te hebben, vertrokken we met de bus naar de kloof tussen baños en puyo, waar een hele reeks hangbruggen en watervallen op ons stonden te wachten. Ons middageten mochten we zelf vangen. "willen jullie vis? goed, daar is de vijver, hier zijn vishaken" vers was hij in ieder geval. Het was al zo goed als donker en aan het regenen toen we op de bus terug stonden te wachten. En Ecuadorianen zien waar er geld te verdienen valt, dus pikte een man ons op met een een camionetje, waar we met veel volk achterin kropen. Net een bende illegalen. Juist op dat moment kwam de bus eraan, die er natuurlijk niet meer kon lachen dat zijn klanten ingepalmd werden, dus vonden die twee chauffeurs er niets leukers aan dan te racen op natte donkere kronkelbaantjes. Was dat effe spannend! Maar we zijn intussen weer veilig en warm aan een kacheltje in ons hotel, geen zorgen dus!!!
wordt vervolgd...
vrijdag 1 augustus 2008
hothothot
hoi lieve lezertjes,
na twee dagen quito en evenaarstrippen werd de hoogte ons te veel, dus namen we nog een duik in thermale baden op 3200 m in de kou om dan af te zakken naar hetere oorden : Tena.
We hebben hier ondertussen een lekker tripje naar de jungle geboekt, dus de komende drie dagen zitten wij in kanootjes tussen wilde wouden en allerlei vieze beestjes.
Als we niet opgegeten worden door pirañas laten we na zondag wat meer weten!
na twee dagen quito en evenaarstrippen werd de hoogte ons te veel, dus namen we nog een duik in thermale baden op 3200 m in de kou om dan af te zakken naar hetere oorden : Tena.
We hebben hier ondertussen een lekker tripje naar de jungle geboekt, dus de komende drie dagen zitten wij in kanootjes tussen wilde wouden en allerlei vieze beestjes.
Als we niet opgegeten worden door pirañas laten we na zondag wat meer weten!
maandag 28 juli 2008
aangekomen!!
Stijf van uuuren vliegtuig, draaierig van de hoogte en om 6 uur smorgens al klaarwakker door jetlags en biologische klokken en meer van dat leuks, maar wat telt is, we zijn eindelijk aangekomen in Ecuador!
Gisterenochtend vroeg vertrokken we op zaventem, met twee oneindige vluchten voor de boeg.
We hadden geluk en maar een beetje wolken, want geloof me vrij, Groenland en De caraiben zijn vanuit de lucht best indrukwekkend!
In atlanta maakten we kennis met onze goede vrienden van de Amerikaanse emigratiedienst. Dat is pas je welkom voelen! Vingerafdrukken en irisscans en akelige manneetjes die op je roepen. En dat terwijl we helemaal niet in de Amerika wilden zijn. Heel die luchthaven is daar trouwens een gekte! Het loopt daar vol met dikke zwarte amerikanen in donkerblauwe uniformpjes die de hele dag niets anders moeten doen als roepend het toeristenverkeer regelen.
"Keep going keep runnnnnning NOW stop! ok, you, go there, wait there, show your passport 100 times!"
Gelukkig hadden we wat vertragen en moesten we door al dat douanegedoe bijna niet meer wachten voor de final flight, Altanta-Quito! Grappige stewards, een schoon zonsondergankske en een adembenemende landing by night in het aeropuerto Mariscal Sucre, en daar warn we dan: einded lijk weer in Ecuador!
En voila, hier zit ik dan, in een schattig hotelletje, met een doolhof van gangetjes en trappetjes en verandatjes en salonnetjes in een schattig straatje vlak bij de hippe buurt. De eerste coctails hebben we al achter de slokdarm (voor Lynn en Greet een sapje astublieft, een beetje dizzy van de hoogte) en dee hotelmevrouw staat hier in de keuken naast me een heerlijk ontbijtje klaar de maken.
Het programma voor de volgende dagen: Quito bezoeken, en dan trekken we richting oerwoud!
to be continued....
Gisterenochtend vroeg vertrokken we op zaventem, met twee oneindige vluchten voor de boeg.
We hadden geluk en maar een beetje wolken, want geloof me vrij, Groenland en De caraiben zijn vanuit de lucht best indrukwekkend!
In atlanta maakten we kennis met onze goede vrienden van de Amerikaanse emigratiedienst. Dat is pas je welkom voelen! Vingerafdrukken en irisscans en akelige manneetjes die op je roepen. En dat terwijl we helemaal niet in de Amerika wilden zijn. Heel die luchthaven is daar trouwens een gekte! Het loopt daar vol met dikke zwarte amerikanen in donkerblauwe uniformpjes die de hele dag niets anders moeten doen als roepend het toeristenverkeer regelen.
"Keep going keep runnnnnning NOW stop! ok, you, go there, wait there, show your passport 100 times!"
Gelukkig hadden we wat vertragen en moesten we door al dat douanegedoe bijna niet meer wachten voor de final flight, Altanta-Quito! Grappige stewards, een schoon zonsondergankske en een adembenemende landing by night in het aeropuerto Mariscal Sucre, en daar warn we dan: einded lijk weer in Ecuador!
En voila, hier zit ik dan, in een schattig hotelletje, met een doolhof van gangetjes en trappetjes en verandatjes en salonnetjes in een schattig straatje vlak bij de hippe buurt. De eerste coctails hebben we al achter de slokdarm (voor Lynn en Greet een sapje astublieft, een beetje dizzy van de hoogte) en dee hotelmevrouw staat hier in de keuken naast me een heerlijk ontbijtje klaar de maken.
Het programma voor de volgende dagen: Quito bezoeken, en dan trekken we richting oerwoud!
to be continued....
vrijdag 25 juli 2008
Belgique?
De italiaanse pret liep ten einde.
Ik ben intussen, na een tussenstopje in Barcelona, al weer tijdje terug in België. Oude verhalen over Italië kon je dus de voorbije weken live bij mij horen, die nog uitschrijven heeft geen zin meer. Maar het is hier veel te koud naar mijn goesting. Te veel regen. Te weinig strand. Dus vertrekken we zondag richting evenaar.
De familie Nelles goes Tripping. Een maandje Ecuador. Onze avonturen vind je (misschien) hier.
Ik ben intussen, na een tussenstopje in Barcelona, al weer tijdje terug in België. Oude verhalen over Italië kon je dus de voorbije weken live bij mij horen, die nog uitschrijven heeft geen zin meer. Maar het is hier veel te koud naar mijn goesting. Te veel regen. Te weinig strand. Dus vertrekken we zondag richting evenaar.
De familie Nelles goes Tripping. Een maandje Ecuador. Onze avonturen vind je (misschien) hier.
vrijdag 20 juni 2008
ZONZONZON
Waarom ik achterloop met mijn blogverhaaltjes?
Er is een goede reden:
ZUS, vergeet u badpak ni!
:D
Er is een goede reden:
ZUS, vergeet u badpak ni!
:D
woensdag 11 juni 2008
16 mei schattenjacht
PEP, het perugia-erasmus-clubje waar ik lid van ben, doet best wel leuke dingen. Zoals een heuse schattenjacht!!! (Schattenjacht is trouwens Schnitzeljacht in het duits. Ik ben fan!) Ik verkleedde mij voor de gelegenheid als piraat. Een mens vindt altijd wel een reden om ankeroorbellen aan te doen! We moesten verdeeld in teampjes allerlei grappige dingen (zoals kale mannen en olifanten) fotograferen in de stad en dan raadseltjes oplossen en pep-mensen zoeken enzo.
En als afsluiten en ultieme proef was er (na een aperitiefje...gelukkig) nog een dansjeswedstrijd. Een hylarische boel met daarna een knalfeest! olleee!
OHJA en mijn clubje kreeg een pintje voor originaliteit. Altijd leuk.
In alle gekte had ik ook een heleboel mensen uitgenodigd voor een etentje bij mij de dag erna, we hadden nog canneloni liggen van een andere keer. Gelukkig was de helft ervan te moe om te komen, en de andere helft moe genoeg om samen met mij lekker lui te eten.
Ook van de pannenkoekenbrunch op zondag kwam niet veel terecht, haha, zwakjes!
Team Slovakije!
En als afsluiten en ultieme proef was er (na een aperitiefje...gelukkig) nog een dansjeswedstrijd. Een hylarische boel met daarna een knalfeest! olleee!
OHJA en mijn clubje kreeg een pintje voor originaliteit. Altijd leuk.
In alle gekte had ik ook een heleboel mensen uitgenodigd voor een etentje bij mij de dag erna, we hadden nog canneloni liggen van een andere keer. Gelukkig was de helft ervan te moe om te komen, en de andere helft moe genoeg om samen met mij lekker lui te eten.
Ook van de pannenkoekenbrunch op zondag kwam niet veel terecht, haha, zwakjes!
Team Slovakije!
Ik ben een piraat!
Olifant
De Kale Man
Zoek een leeuw
15 mei-corsa dei ceri
Italianen houden van feest, dorpfeesten, aardbeifeesten, kaasfeesten en wijnfeesten, bratwurstfeesten, alles wat je wil. Maar 15 mei moet je naar Gubbio, want dan is het daar gróót feest.
Gubbio is een klein dorpje in de bergen van Umbrië, een misselijkmakende busrit vanuit Perugia. Die 15e mei reden we dus met een bus vol buitenlanders (Italianen hebben allemaal een auto) de bergen door, op naar het vreemdste dorpfeest dat ik ooit gezien heb. En geloof me, in Ecuador heb ik ook vreemde toestanden gezien.
In Gubbio hebben ze drie heiligen, waarvan de belangrijkste, San Uwaldo, gemummificeerd te bezichtigen is in de kerk. En katholiek als ze zijn, moet er voor die heiligen ook gefeest worden. En dat doen ze met een koers, maar geen gewone. Voor elke heilige is een soort houten kaars, drie meter hoog, dat op een houten staketsel gedragen wordt. Met die gevaarten lopen de mensen van Gubbio, die voor de gelegenheid allemaal dezelfde kleren aanhebben, als zotten door de minismalle straatjes. Voor iemand die er niet thuishoort en er niks van snapt (waaronder ik) komt het hier op neer: een heel dorp vol mensen, van 0 tot 100 jaar, in dezelfde pakken, die om de zoveel tijd beginnen te drummen en te gillen en dan komen er plots drie houten palen suuuupersnel voorbij gelopen. Vreemde bedoening, dat kan ik je verzekeren.
Op het einde van de dag lopen de koersers met die houten dingen een enorme berg op, naar de kerk van San Uwaldo, waarna er nog een groot feest volgt (helaas was dat na de laatste bus terug). Die koers omhoog hebben we niet meer gevolgd, maar voor wie lui is, en toch graag de berg van boven wil bekijken, was er gelukkig ook een kabelbaantje! Pret verzekerd!
Voor de officiële uitleg van dit feest: klik hier
Voor een filmpje:http: klik hier
Gubbio is een klein dorpje in de bergen van Umbrië, een misselijkmakende busrit vanuit Perugia. Die 15e mei reden we dus met een bus vol buitenlanders (Italianen hebben allemaal een auto) de bergen door, op naar het vreemdste dorpfeest dat ik ooit gezien heb. En geloof me, in Ecuador heb ik ook vreemde toestanden gezien.
In Gubbio hebben ze drie heiligen, waarvan de belangrijkste, San Uwaldo, gemummificeerd te bezichtigen is in de kerk. En katholiek als ze zijn, moet er voor die heiligen ook gefeest worden. En dat doen ze met een koers, maar geen gewone. Voor elke heilige is een soort houten kaars, drie meter hoog, dat op een houten staketsel gedragen wordt. Met die gevaarten lopen de mensen van Gubbio, die voor de gelegenheid allemaal dezelfde kleren aanhebben, als zotten door de minismalle straatjes. Voor iemand die er niet thuishoort en er niks van snapt (waaronder ik) komt het hier op neer: een heel dorp vol mensen, van 0 tot 100 jaar, in dezelfde pakken, die om de zoveel tijd beginnen te drummen en te gillen en dan komen er plots drie houten palen suuuupersnel voorbij gelopen. Vreemde bedoening, dat kan ik je verzekeren.
Op het einde van de dag lopen de koersers met die houten dingen een enorme berg op, naar de kerk van San Uwaldo, waarna er nog een groot feest volgt (helaas was dat na de laatste bus terug). Die koers omhoog hebben we niet meer gevolgd, maar voor wie lui is, en toch graag de berg van boven wil bekijken, was er gelukkig ook een kabelbaantje! Pret verzekerd!
Voor de officiële uitleg van dit feest: klik hier
Voor een filmpje:http: klik hier
vrijdag 6 juni 2008
BLOK
lieve lieve lezertjes
ik loop achter, ik weet het, ik weet het.
Maar ik heb een geldig excuus. De zon schijnt én het zijn examens. Een mens zou voor minder geen zin hebben om te bloggen, als je al heel de dag moet blokken. haha.
Maar geen zorg, het is hier blok op zijn italiaans. Of liever gezegd: blok op zijn greets in italië.
Het zit hem allemaal in de pauzes... als die goed zitten, zit de rest perfect.
Dit was vandaag:
We beginnen bij het ontbijt, verse koffie, maandenoude libelle erbij, lekkere pompelmoes,...
na wat blokken is het tijd voor pauze 1: tijd voor wat dingetjes te regelen in het centrum, en tijd voor zon! en ijskoude koffie op een terrasje, want in het centrum kom je altijd wel wat shoppende vriendinnen tegen die toe zijn aan een koffietje.
Na nog (een klein beetje) blokken is het tijd voor pauze 2: de middagpauze! pizzabroodjes met artichokkenharten en gedroogde tomaatjes en ricotta... hmmmm en als dessertje, verse meloen, lekker zoet vanop de markt. Ik word al bijna Italiaans. Bokes 'smiddags, ik weet al bijna niet meer hoe dat moet.
Nog een beetje blokken en dan pauze 3: tijd voor een "frisse" neus a.k.a. zonnen in het park.
tussendoor koffietjes en chocolade, en wie weet wat voor lekkers er vanavond nog te wachten staat.
Wat een luizenleventje.
Maar om mijn achterstand wat in te halen, hmmm heb ik nog een pakje werk. Enkel de hoogtepunten dus....
WORDT VERVOLGD
ik loop achter, ik weet het, ik weet het.
Maar ik heb een geldig excuus. De zon schijnt én het zijn examens. Een mens zou voor minder geen zin hebben om te bloggen, als je al heel de dag moet blokken. haha.
Maar geen zorg, het is hier blok op zijn italiaans. Of liever gezegd: blok op zijn greets in italië.
Het zit hem allemaal in de pauzes... als die goed zitten, zit de rest perfect.
Dit was vandaag:
We beginnen bij het ontbijt, verse koffie, maandenoude libelle erbij, lekkere pompelmoes,...
na wat blokken is het tijd voor pauze 1: tijd voor wat dingetjes te regelen in het centrum, en tijd voor zon! en ijskoude koffie op een terrasje, want in het centrum kom je altijd wel wat shoppende vriendinnen tegen die toe zijn aan een koffietje.
Na nog (een klein beetje) blokken is het tijd voor pauze 2: de middagpauze! pizzabroodjes met artichokkenharten en gedroogde tomaatjes en ricotta... hmmmm en als dessertje, verse meloen, lekker zoet vanop de markt. Ik word al bijna Italiaans. Bokes 'smiddags, ik weet al bijna niet meer hoe dat moet.
Nog een beetje blokken en dan pauze 3: tijd voor een "frisse" neus a.k.a. zonnen in het park.
tussendoor koffietjes en chocolade, en wie weet wat voor lekkers er vanavond nog te wachten staat.
Wat een luizenleventje.
Maar om mijn achterstand wat in te halen, hmmm heb ik nog een pakje werk. Enkel de hoogtepunten dus....
WORDT VERVOLGD
maandag 12 mei 2008
Maandag!
Maandag viesweer dag maar toch een leuke dag WANT mijn laatste allerlaatste les OOIT van mijn leven in Assisi! Een beetje economiën in de namiddag, een mens zou het bijna leuk gaan vinden. Op de trein maakte ik nieuwe vrienden: een albanees die bij mij op school zit (ik trek echt buitenlanders aan, ik denk dat alle buitenlanders op mijn school al vanuit hun eigen tegen mij beginnen praten, zelfs zonder te weten dat ik geen Italiaanse ben) en die een beetje op een jaren 90-boysbandboy lijkt. En eigenlijk ook op Ricky Martin, waar hij trouwens ook een gigantische fan van is!!!
Dinsdag, taalles, en een beetje nietsdoen dan, en 's avonds wat hangen in het centrum.
Woensdag, taalles :) en daarna een beetje hangen met de meiden op de trappen, zomerschoenen zoeken enzo.... En vooral! zomerschoenen vinden!! Hoera voor kleine indische winkeltjes met leren sandaaltjes die mijn voeten bevrijden van winterschoenstress!
Na mijn les 's avonds ging ik nog snel even langs de supermarkt, en toen ik daarna mijn sjacosj inpakte om nog even weg te gaan, ontdekte ik dat mijn portefeuille weg was! Paniek alom, maar om even op mijn verhaal voor te lopen, de volgende ochtend ben ik gaan checken in de winkel, en daar hadden ze hem gelukkig gevonden.
Maar dus die avond, na een beetje paniek, ging ik naar een barbecue EINDELIJK!! ik snak al naar een barbecue sinds het eerste straaltje zon. Ik was niet helemaal uitgenodigd maar met een witloofsla met appeltjes geraak je overal binnen en zeker op feestjes op de kamer van vreemde poolse meisjes waar je vriendinnen zijn uitgenodigd door een andere vreemde poolse jongen die een beetje op een muis lijkt. Een grappig terrasfeestje met een hele hoop vreeeemde erasmussers, maar het was een hylarische bedoening, dus lang leve barbecues!!!
Donderdag ging ik met Lydia en Krsty naar de bibliotheek van de Economie faculteit. Even wat boeken lenen, en kopiëren, dachten we. Maar helaaaas zijn italiaanse bibliotheken niet zo gemakkelijk als het lijkt. Eerst moesten we naar de balie, waar we uitlegden dat we erasmussers zijn en of we gewoon met ons erasmuskaartje boeken konden lenen, maar dat ging niet, dus moesten we formulieren invullen voor bibkaarten en morgen terugkomen maar omdat we geen pasfoto's hadden moesten we morgen terugkomen voor de foto's en overmorgen voor de kaart. Maar we mochten in ieder geval wel binnen. Maar dan moesten we eerst een sleutel nemen, voor de lockers, en in een dik boek onze naam enzo schrijven, en het nummer van de locker, en dan onze handtassen achter slot en grendel steken. We vroegen daarna dan alvast maar of ze de boeken die we zochten hadden. Na wat gezoek op de computer bleken er een paar in de kast achter de balie te steken (dus niet gewoon in de bib...) maar als we die wilden gebruiken (want lenen mag niet) moesten we eerst nog een ander formulier invullen en als we kopies wilden maken moesten we nog drie formulieren invullen om kopiekaarten aan te vragen. En het boek dat ík nodig had, dat officieel voor les in de faculteit economie is, hebben ze alleen in de bib van filosofie... in het frans. Ohjaaaa leve italiaanse organisatie.
Donderdagavond is dansjesavond met duitse meisjes, vooral in lege cafés met reggaeton, haha. pretpretpret.
Toen besloot ik een beetje een blokweekendje in te voeren, om door die 500 paginas economie te geraken. Buiten een parkbezoekje met Serena (zonnen is levensnoodzakelijk hier) was het dus behoorlijk rustig. te rustig, dus zaterdagavond hadden Helmke en ik wat nood aan actie. En de zus van Christa was op bezoek, dus die had ook zin in pret. Dus hadden we pret.
Uitspraak van de avond: "greeet praat is Belgisch!!!" "Belgisch bestaat niet, ik spreek Vlaams" (vlaams= Fiammingo int italiaans) "huuu Fiammingo... zoals Flamingo! Hebben jullie dan ook roze benen?"
Zondagochtend was iets minder vlot, qua zin in actie. Maar een was een marathon en Krissie en Katha deden mee aan de babyversie, dus stond ik veel te vroeg op om te gaan supporteren. Maar zelfs marathons zijn chaos hier, we snapten er niet veel van... En er waren minstens 1000 prijzen... tegen dat alle prijzen verdeeld waren was bijna heel het terrein opgeruimd...en geloof me, het was daar een rommelboeltje.
Verder was het een typische italiaanse zon-dag. Parkjes en picknicks, dat soort dingen.
Maandag viesweer dag maar toch een leuke dag WANT mijn laatste allerlaatste les OOIT van mijn leven in Assisi! Een beetje economiën in de namiddag, een mens zou het bijna leuk gaan vinden. Op de trein maakte ik nieuwe vrienden: een albanees die bij mij op school zit (ik trek echt buitenlanders aan, ik denk dat alle buitenlanders op mijn school al vanuit hun eigen tegen mij beginnen praten, zelfs zonder te weten dat ik geen Italiaanse ben) en die een beetje op een jaren 90-boysbandboy lijkt. En eigenlijk ook op Ricky Martin, waar hij trouwens ook een gigantische fan van is!!!
Dinsdag, taalles, en een beetje nietsdoen dan, en 's avonds wat hangen in het centrum.
Woensdag, taalles :) en daarna een beetje hangen met de meiden op de trappen, zomerschoenen zoeken enzo.... En vooral! zomerschoenen vinden!! Hoera voor kleine indische winkeltjes met leren sandaaltjes die mijn voeten bevrijden van winterschoenstress!
Na mijn les 's avonds ging ik nog snel even langs de supermarkt, en toen ik daarna mijn sjacosj inpakte om nog even weg te gaan, ontdekte ik dat mijn portefeuille weg was! Paniek alom, maar om even op mijn verhaal voor te lopen, de volgende ochtend ben ik gaan checken in de winkel, en daar hadden ze hem gelukkig gevonden.
Maar dus die avond, na een beetje paniek, ging ik naar een barbecue EINDELIJK!! ik snak al naar een barbecue sinds het eerste straaltje zon. Ik was niet helemaal uitgenodigd maar met een witloofsla met appeltjes geraak je overal binnen en zeker op feestjes op de kamer van vreemde poolse meisjes waar je vriendinnen zijn uitgenodigd door een andere vreemde poolse jongen die een beetje op een muis lijkt. Een grappig terrasfeestje met een hele hoop vreeeemde erasmussers, maar het was een hylarische bedoening, dus lang leve barbecues!!!
Donderdag ging ik met Lydia en Krsty naar de bibliotheek van de Economie faculteit. Even wat boeken lenen, en kopiëren, dachten we. Maar helaaaas zijn italiaanse bibliotheken niet zo gemakkelijk als het lijkt. Eerst moesten we naar de balie, waar we uitlegden dat we erasmussers zijn en of we gewoon met ons erasmuskaartje boeken konden lenen, maar dat ging niet, dus moesten we formulieren invullen voor bibkaarten en morgen terugkomen maar omdat we geen pasfoto's hadden moesten we morgen terugkomen voor de foto's en overmorgen voor de kaart. Maar we mochten in ieder geval wel binnen. Maar dan moesten we eerst een sleutel nemen, voor de lockers, en in een dik boek onze naam enzo schrijven, en het nummer van de locker, en dan onze handtassen achter slot en grendel steken. We vroegen daarna dan alvast maar of ze de boeken die we zochten hadden. Na wat gezoek op de computer bleken er een paar in de kast achter de balie te steken (dus niet gewoon in de bib...) maar als we die wilden gebruiken (want lenen mag niet) moesten we eerst nog een ander formulier invullen en als we kopies wilden maken moesten we nog drie formulieren invullen om kopiekaarten aan te vragen. En het boek dat ík nodig had, dat officieel voor les in de faculteit economie is, hebben ze alleen in de bib van filosofie... in het frans. Ohjaaaa leve italiaanse organisatie.
Donderdagavond is dansjesavond met duitse meisjes, vooral in lege cafés met reggaeton, haha. pretpretpret.
Toen besloot ik een beetje een blokweekendje in te voeren, om door die 500 paginas economie te geraken. Buiten een parkbezoekje met Serena (zonnen is levensnoodzakelijk hier) was het dus behoorlijk rustig. te rustig, dus zaterdagavond hadden Helmke en ik wat nood aan actie. En de zus van Christa was op bezoek, dus die had ook zin in pret. Dus hadden we pret.
Uitspraak van de avond: "greeet praat is Belgisch!!!" "Belgisch bestaat niet, ik spreek Vlaams" (vlaams= Fiammingo int italiaans) "huuu Fiammingo... zoals Flamingo! Hebben jullie dan ook roze benen?"
Zondagochtend was iets minder vlot, qua zin in actie. Maar een was een marathon en Krissie en Katha deden mee aan de babyversie, dus stond ik veel te vroeg op om te gaan supporteren. Maar zelfs marathons zijn chaos hier, we snapten er niet veel van... En er waren minstens 1000 prijzen... tegen dat alle prijzen verdeeld waren was bijna heel het terrein opgeruimd...en geloof me, het was daar een rommelboeltje.
Verder was het een typische italiaanse zon-dag. Parkjes en picknicks, dat soort dingen.
KAAS
Zaterdag marktdag.
Het was heet, en iedereen had zin in markt, en de markt had zin in iedereen. Zeker in heel veel vriendinnetjes, en heel veel fruit en GEEN zomerschoenen. Lekkere drukte dus, duitse meisjes en slovaakse meisjes, en plannen voor kokenetenkens die avond bij mij thuis.
In de namiddag trok ik nog even de stad in, op zoek naar zomerschoenen (buiten schoentjes met gespleten zolen had ik alleen nog maar dikke botten over.... haaa véél te warm!) en om toch maar eens een kijkje te nemen op dat kaasfeest. De schoenen was een dikke tegenvaller. Hierbij ging mijn laatste beeld van de italiaanse smaak verloren. Wie iets anders zoekt dan goud of blink of naaldhak moet hier niet komen winkelen. Maar de kaasmarkt!!! Goddelijk!!! De ondergrondse gangen van de Rocca Paulina (de overblijfselen van een fort gebouwd door de paus, lang geleden, het lijkt een beetje op een ondergronds middeleeuws stadje) waren omgetoverd in kaasparadijs!!! Groot en klein en rond en vierkant en van schapen en geiten en koeien en giraffen en al wat je maar wil, en ook sosissen en hespen en natuurlijk bier! Plots ontdekte ik het bierhoekje, met uiteraard... belgische bieren alom!! Dus vroeg ik aan een paar meneertjes of ze een foto van mij en het duvelplakaatje wilden trekken, bleek een van die meneertjes toch niet de organisator van heel dat spektakel! Dus kreeg ik van meneer zijne belangrijkheid een goed glas Westmalle, (inclusief het glas, dat mocht mee naar huis) en een schoteltje kaas en een handdruk en een tot ziens voila.
En dan moest ik gauw naar huis, mijn applecrumble in de oven steken, voor mijn bezoekjes. Lýdia, die een tijdje geleden naar Slovakije terug geweest was, had speciaal voor ons wat kazekes meegebracht, om Bryndzové Halusky te maken, een soort slovaakse gnocchi met kaassaus van speciale kaas, en ze had ook nog een andere soort kaas mee, om te proeven, en toen kwamen Helena en Katha, die als aperitiefje Mozzarella en Scamorza (italiaanse kaas) meehadden, en toen kwamen Helmke en Krissie, die als aperitiefje iets met ricotta maakten en ook feta voor bij de chips meehadden want dat hadden we is perongeluk gegeten en dat is suuuperlekker... en pffttttt veel te veel kaas voor 1 avond!
Uiteraard veel pret en volle buiken en veeeel over.
Dus zondagnamiddag, omdat de zon scheen, deden we een kleine picknick, met..waarom niet... kaas! overschotjes ahoi. En toen werd het wat frisser... dus besloten we een beetje te bewegen en achja, toch nog maar eens naar die kaasmarkt te gaan. Proevertjes alom!!
En als afsluiter van een kaasweekend dronken we een pintje op de trappen, die door de zon nog lekker warm waren... wat een zomerweertje, heerlijk.
Het was heet, en iedereen had zin in markt, en de markt had zin in iedereen. Zeker in heel veel vriendinnetjes, en heel veel fruit en GEEN zomerschoenen. Lekkere drukte dus, duitse meisjes en slovaakse meisjes, en plannen voor kokenetenkens die avond bij mij thuis.
In de namiddag trok ik nog even de stad in, op zoek naar zomerschoenen (buiten schoentjes met gespleten zolen had ik alleen nog maar dikke botten over.... haaa véél te warm!) en om toch maar eens een kijkje te nemen op dat kaasfeest. De schoenen was een dikke tegenvaller. Hierbij ging mijn laatste beeld van de italiaanse smaak verloren. Wie iets anders zoekt dan goud of blink of naaldhak moet hier niet komen winkelen. Maar de kaasmarkt!!! Goddelijk!!! De ondergrondse gangen van de Rocca Paulina (de overblijfselen van een fort gebouwd door de paus, lang geleden, het lijkt een beetje op een ondergronds middeleeuws stadje) waren omgetoverd in kaasparadijs!!! Groot en klein en rond en vierkant en van schapen en geiten en koeien en giraffen en al wat je maar wil, en ook sosissen en hespen en natuurlijk bier! Plots ontdekte ik het bierhoekje, met uiteraard... belgische bieren alom!! Dus vroeg ik aan een paar meneertjes of ze een foto van mij en het duvelplakaatje wilden trekken, bleek een van die meneertjes toch niet de organisator van heel dat spektakel! Dus kreeg ik van meneer zijne belangrijkheid een goed glas Westmalle, (inclusief het glas, dat mocht mee naar huis) en een schoteltje kaas en een handdruk en een tot ziens voila.
En dan moest ik gauw naar huis, mijn applecrumble in de oven steken, voor mijn bezoekjes. Lýdia, die een tijdje geleden naar Slovakije terug geweest was, had speciaal voor ons wat kazekes meegebracht, om Bryndzové Halusky te maken, een soort slovaakse gnocchi met kaassaus van speciale kaas, en ze had ook nog een andere soort kaas mee, om te proeven, en toen kwamen Helena en Katha, die als aperitiefje Mozzarella en Scamorza (italiaanse kaas) meehadden, en toen kwamen Helmke en Krissie, die als aperitiefje iets met ricotta maakten en ook feta voor bij de chips meehadden want dat hadden we is perongeluk gegeten en dat is suuuperlekker... en pffttttt veel te veel kaas voor 1 avond!
Uiteraard veel pret en volle buiken en veeeel over.
Dus zondagnamiddag, omdat de zon scheen, deden we een kleine picknick, met..waarom niet... kaas! overschotjes ahoi. En toen werd het wat frisser... dus besloten we een beetje te bewegen en achja, toch nog maar eens naar die kaasmarkt te gaan. Proevertjes alom!!
En als afsluiter van een kaasweekend dronken we een pintje op de trappen, die door de zon nog lekker warm waren... wat een zomerweertje, heerlijk.
Dat laatste was een mopje. Want die vrijdag al een hele poos geleden intussen maakte ik net iets heel grappigs mee! Ik dacht, vrijdag seutendag maar dan wel seuten in de zon, dus trok ik met mijn dikke economie-boek en een megafluostift naar de trappen van de duomo in het centrum. Zo had ik tijdens denkpauzetjes als ik opkeek net iets interessanters om naar te kijken dan de post-its op de muur. Die trappen zijn een bijeenkomstplek voor rare mensen die grappig zijn om naar de kijken. Zoals rare mannen met lange oranje rokken die daarna rondwapperen met die rokken op hun hoofd. Of kleine mevrouwtjes met veel te grote honden. En massaal veel bilspleten. Maar dat heb je op alle trappen. Maar de zon schijnt er en het is er leuk, ideale plek om economieboeken te fluostiften dus.
Toen ik al een hele hoop pagina's geel gekleurd had, zat er plots een man naast mij, die commentaartjes gaf, dat ik teveel blokte enzo. En wat ik studeerde enzo. En zo begonnen we een klein discussietje voor Toerisme in Italië, dat de Italianen zooooveel rijkdommen hebben, dat ze nooit de moeite hebben moeten doen om een fatsoenlijke structuur en organisatie uit te bouwen, en dat daardoor alles altijd in het honderd loopt. Zo vroeg hij mij bijvoorbeeld of ik al in de St Pieterskerk van Perugia geweest was. (nee, dus, al zo vaak van plan geweest maar net iets te ver aan de andere kant van de stad) En of ik wist dat daar, verborgen in hoekjes van de sacristie een Macchiavelli hangt, en een Raphael, en nog wat werken van belangrijke italianen. Nee dus. Ik had de kunst van Umbrië opgegeven nadat ik de galeria nazionale in Palazzo dei priori bezocht had met Michiel, en dat minder interessant was dan ik hoopte. Dus zei ik, ok meneertje, als ge het allemaal zo goed weet, toon mij dat dan nekeer. Haaa, en daar gingen we, naar de andere kant van de stad, toen bleek dat die vreemde meneer professor kunstgeschiedenis was. Ik had me geen betere gids kunnen uitkiezen!!! Dus nam hij mij mee naar de sacristie van de kerk (waar stiekem trouwen aan de gang waren, maar dat kon niet zoveel kwaad) en naar de middeleeuwse kruidentuin van de paters, waar allerlei diepe betekenissen verborgen zitten, die je zonder gids niet kan ontdekken, en bijna naar de bibliotheek van het klooster (helaas op vrijdagnamiddag gesloten) waar de originele boeken van "The name of the rose" liggen, en naar andere plekken die ik nooit van dichtbij bekeken had, of waar je zonder de juiste telefoongesprekjes niet binnen kan ("ja hallo, seg ik heb hier een oude vriendin van mij op bezoek, ook professor geschiedenis, kunnen jullie die en die kamer van het museum opendoen voor mij? jihaa) Mja en italiaanse macho's... uiteraard willen die meer van onschuldige meisjes dan gewoon hun kennis delen, en ik geef toe, het is moeilijk, je lach inhouden als zo iemand plots gedichten begint op te zeggen, maar je kan er maar van profiteren, en daarna hopen dat Perugia nét groot genoeg is om hem nooit meer tegen te komen.
Ohja en dat weekend was het ook kaasfestival in Perugia. Die dag zelf ben ik er niet meer echt geraakt, behalve bij een standje waar ze live mozzarella maakten. En wat voor! Met smaak! MINSTENS 10 keer beter dan die gummie uit de winkel!
Toen ik al een hele hoop pagina's geel gekleurd had, zat er plots een man naast mij, die commentaartjes gaf, dat ik teveel blokte enzo. En wat ik studeerde enzo. En zo begonnen we een klein discussietje voor Toerisme in Italië, dat de Italianen zooooveel rijkdommen hebben, dat ze nooit de moeite hebben moeten doen om een fatsoenlijke structuur en organisatie uit te bouwen, en dat daardoor alles altijd in het honderd loopt. Zo vroeg hij mij bijvoorbeeld of ik al in de St Pieterskerk van Perugia geweest was. (nee, dus, al zo vaak van plan geweest maar net iets te ver aan de andere kant van de stad) En of ik wist dat daar, verborgen in hoekjes van de sacristie een Macchiavelli hangt, en een Raphael, en nog wat werken van belangrijke italianen. Nee dus. Ik had de kunst van Umbrië opgegeven nadat ik de galeria nazionale in Palazzo dei priori bezocht had met Michiel, en dat minder interessant was dan ik hoopte. Dus zei ik, ok meneertje, als ge het allemaal zo goed weet, toon mij dat dan nekeer. Haaa, en daar gingen we, naar de andere kant van de stad, toen bleek dat die vreemde meneer professor kunstgeschiedenis was. Ik had me geen betere gids kunnen uitkiezen!!! Dus nam hij mij mee naar de sacristie van de kerk (waar stiekem trouwen aan de gang waren, maar dat kon niet zoveel kwaad) en naar de middeleeuwse kruidentuin van de paters, waar allerlei diepe betekenissen verborgen zitten, die je zonder gids niet kan ontdekken, en bijna naar de bibliotheek van het klooster (helaas op vrijdagnamiddag gesloten) waar de originele boeken van "The name of the rose" liggen, en naar andere plekken die ik nooit van dichtbij bekeken had, of waar je zonder de juiste telefoongesprekjes niet binnen kan ("ja hallo, seg ik heb hier een oude vriendin van mij op bezoek, ook professor geschiedenis, kunnen jullie die en die kamer van het museum opendoen voor mij? jihaa) Mja en italiaanse macho's... uiteraard willen die meer van onschuldige meisjes dan gewoon hun kennis delen, en ik geef toe, het is moeilijk, je lach inhouden als zo iemand plots gedichten begint op te zeggen, maar je kan er maar van profiteren, en daarna hopen dat Perugia nét groot genoeg is om hem nooit meer tegen te komen.
Ohja en dat weekend was het ook kaasfestival in Perugia. Die dag zelf ben ik er niet meer echt geraakt, behalve bij een standje waar ze live mozzarella maakten. En wat voor! Met smaak! MINSTENS 10 keer beter dan die gummie uit de winkel!
woensdag 7 mei 2008
Na te gekke uitstapjes mag ik gerust twee dagen uitrusten van mezelf, maandag dinsdag dus niet veel soeps, wel de laatste lessen in Assisi (bijna bijna), het schooljaar vlot hier vlotjes. Woensdagavond daarentegen had ik zin in pret, dus trommelde ik de meiden op voor een klein meetinkje. Dus dronk Ruby en Christa Martini's in een leuke bar met live muziek en dat soort dingen. Na de eerste weken toevalligwijs enkel in de goorste cafés in perugia terecht te komen, is elke leuke nieuwe bar een prachtige ontdekking. Hoewel er altijd wel wat vreemde kerels rondlopen, zoals een heel klein mannetje dat tegen iedereen zei : "Halloooo van waar zijt gij?" en Australië duidelijk geen leuk land vond om vandaan te komen.
En dan was het 1 mei! En de zon scheen! Dus ging ik met Lydia en Slovaakse vriendinnetjes en Palestijnse vriendjes (oohja internationaaaal) naar het Meer van Trasimeno. "blokken" in de zon (ooh helaaaas geen fluostiften mee) en ijsjes eten. Ideaal. Ideaal. 's Avonds was er in het centrum een optreden, we weten nog steeds niet hoe of wat, erg interessant was het niet, maar niets is leuker dan een avondje Italiaanse wijvenmode spotten.
En vrijdag deed ik dan eens lekker niets.
En dan was het 1 mei! En de zon scheen! Dus ging ik met Lydia en Slovaakse vriendinnetjes en Palestijnse vriendjes (oohja internationaaaal) naar het Meer van Trasimeno. "blokken" in de zon (ooh helaaaas geen fluostiften mee) en ijsjes eten. Ideaal. Ideaal. 's Avonds was er in het centrum een optreden, we weten nog steeds niet hoe of wat, erg interessant was het niet, maar niets is leuker dan een avondje Italiaanse wijvenmode spotten.
En vrijdag deed ik dan eens lekker niets.
zondag 4 mei 2008
De zondag na de vorige zaterdag was tripjesdag!
We gingen met Pep en een grote bus vol buitenlanders naar de Cascate delle Marmore, een natuurpark met watervallen vlak bij Terni, hier een beetje verderop in Umbrië. (naar 't schijnt trouwens de grootste in Europa.)
De watervallen zijn helemaal echt kunstmatig, maar eeuwen en milleniums geleden aangelegd door Romeinse slimmerikken. (200 voor christus oohja) En net als ALLES en IEDEREEN in Italië, nemen ook watervallen middagpauze. Ja lieve toeristjes, bezoek gerust onze natuur, maar pas op, tussen 1 en 4 doen we de kraan dicht!
Maar niet getreurd, zo konden we, pocahontas-gewijs, in de grot ónder de waterval, zonder al te nat te worden ( tenzij je dacht, komaan, we doen oude schoenen met kapotte zolen aan vandaag, zoals euhm.. ik)
En het was een zalig dagje, uiteraard, zet drie knettergekke duitse meiden en mezelf in een park vol zon en water. Pret gegarandeerd!! Doe daarbij nog eens wat geschminkte poolse meisjes die op hoge hakken de top van de waterval dachten te bereiken: nog meer pret!!!
Daarna gingen we nog even naar Terni, de lelijkste stad in de omgeving, maar wél met de officiele kerk van Sint Valentijn! Voor de romantici onder ons! In die kerk ben ik op een of andere manier met de pastoor beginnen babbelen, die nog missionaris in de Congo was geweest, een zalig afrikaans fransje sprak waar ik niks van verstond, en ook drie woorden nederlands, want hij kwam ook héél dikwijls in België. Een grappige man, met heel grappige verhaaltjes!
Een ijsje later keerden we moe verbrand en tevreden naar huis terug en kropen uitgeput in ons beddekens.
vrijdag 2 mei 2008
woensdag 30 april 2008
Vrijdag! vrijdag verjaarde Ruby (en Yannick ook, hoezee hoezee feestje op afstand!), dus ging ik mee picknicken met haar taalklasje op een grasperkje aan een kerkje ergens ver weg van waar we afgesproken hadden. En het was lekker heet, die vrijdag, dus lag het parkje vol met zonnende italiaanse vrouwen in bikini, en vol volleyballende amerikanen, en dus ook groepjes buitenlanders met hun picknickgerief. Het klasje van Ruby bleek een hylarische combinatie mensen te zijn. Kleine chinese meisjes met kleine chinese snoepjes (kijk, ik heb ook een picknick mee!), een meisje van cyprus dat heel de tijd "foef" zei ( zoals in "amai": "foef tis warm vandaag. kheb haar maar ni gezegd wat dat betekent. Moest ze ooit naar België willen komen is dat misschien geen slecht idee) en een Japanse jongen die het ubercliché over Aziaten nog maar eens bevestigde met zijn kaartje : gelukkige verjaardag Luby. Maar toen kwamen de grote dreigende zwarte wolken, dus moesten we snel vluchten en waren we nét voor de regen thuis.
's avonds aten we bij Ruby thuis om dan 's avonds nog wat in het centrum verder te feesten.
Zaterdagochtend was ik nét op tijd wakker om naar de markt te gaan, weekvoorraad groentjes inslaan ahoi.
In de namiddag begon ik dan eindelijk mijn perugiaanse kapperscarriere! Helmkes rode lokken moesten dringend bijgeknipt worden! Spannend spannend, maar niet gevreesd, Duitse meisjes keren tevreden terug!
's avonds aten we bij Ruby thuis om dan 's avonds nog wat in het centrum verder te feesten.
Zaterdagochtend was ik nét op tijd wakker om naar de markt te gaan, weekvoorraad groentjes inslaan ahoi.
In de namiddag begon ik dan eindelijk mijn perugiaanse kapperscarriere! Helmkes rode lokken moesten dringend bijgeknipt worden! Spannend spannend, maar niet gevreesd, Duitse meisjes keren tevreden terug!
dinsdag 29 april 2008
En joepla, gedaan met het schone leven en de zelfingevoerde vakantie, weer naar school en van die saaiheid. Lekker typisch italiaanse school-chaos ook, deze week. Zoals in profs die besloten hebben dat de vakantie een weekje langer duurt. Of vakken die plotseling gedaan zijn (ohja, nog maar 1 keer les in Assisi! officieel!!)
Dinsdagavond was het tijd voor Martini met de meiden, en een liefje van een van de meiden die op bezoek was. En voor de gelegenheid als fransman verkleed was. Ja, ik ken vreemde koppels, die zich bijvoorbeeld volledig onafhankelijk van elkaar voor een avondje in fransman/francaise verkleden. Dat verdient minstens een klein applausje. Grappig avondje, dinsdag, met live jazz, vreemde italianen (wanneer niet) die ons italiaanse scheldwoorden wilden leren (komaaaan. dat is zoals 1+1 leren op de universiteit)
Woensdagochtend had ik taalles. Een beetje absurd ook, na al zolang hier te zijn. En op een of andere manier kan ik niet meer met woensdagochtenden overweg. Chaos gegarandeerd, waardoor ik veel te hard moet lopen (De taalles is heeeeeelemaal aan de andere kant van de berg. echt pal. pal aan de andere kant dus. Errond over erover. Allebei dodelijk) en tegelijk nog een heleboel andere dingen doen (oooh help inschrijven voor uitstapjes en oohnee mijn bikken zijn leeg en ik heb geen cursusblaren meer.) Dus taalles is over het algemeen een beetje uitgeput koekeloeren. Zo'n twee uur lang. Want uiteraard krijgen we niet voor niks gratis les, erasmussers zijn immers ideale proefkonijntjes voor stagairs. Dus spelletjes alom, en gezellig is het wel, maar eerlijk gezegd leer ik meer italiaans door een uurtje langer in mijn bed te blijven liggen.
Donderdagavond was ik uitgenodigd voor het etentje ter ere van de afgestudeerdheid van een vriendin van een kotgenootje! Opgetut en op hoge hakken de stad in dus! En zo, helemaal mezelf, haha, kwam ik terecht tussen een bende onbekende maar hylaaarische Italianen. Waar de mannelijk helft trouwens OF homo was OF op Mika leek, wat zo goed als hetzelfde is. Gieren geblazen!! Afstuderen is hier trouwens iets absurds en groots en kan op elk moment van het jaar. Met sjieke kleren en een laurierkrans op je hoofd en veeeel cadeautjes en een taart in de vorm van een boek en grappige posters met lelijke fotos die in heel de stad opgehangen worden, en spelletjes op restaurant enzo. Dagenlang feest. Invoeren in België die handel zeg ik! Nuja, als je erin slaagt jarenlang italiaanse universiteitschaos te overleven verdien je wel wat feest.
Dinsdagavond was het tijd voor Martini met de meiden, en een liefje van een van de meiden die op bezoek was. En voor de gelegenheid als fransman verkleed was. Ja, ik ken vreemde koppels, die zich bijvoorbeeld volledig onafhankelijk van elkaar voor een avondje in fransman/francaise verkleden. Dat verdient minstens een klein applausje. Grappig avondje, dinsdag, met live jazz, vreemde italianen (wanneer niet) die ons italiaanse scheldwoorden wilden leren (komaaaan. dat is zoals 1+1 leren op de universiteit)
Woensdagochtend had ik taalles. Een beetje absurd ook, na al zolang hier te zijn. En op een of andere manier kan ik niet meer met woensdagochtenden overweg. Chaos gegarandeerd, waardoor ik veel te hard moet lopen (De taalles is heeeeeelemaal aan de andere kant van de berg. echt pal. pal aan de andere kant dus. Errond over erover. Allebei dodelijk) en tegelijk nog een heleboel andere dingen doen (oooh help inschrijven voor uitstapjes en oohnee mijn bikken zijn leeg en ik heb geen cursusblaren meer.) Dus taalles is over het algemeen een beetje uitgeput koekeloeren. Zo'n twee uur lang. Want uiteraard krijgen we niet voor niks gratis les, erasmussers zijn immers ideale proefkonijntjes voor stagairs. Dus spelletjes alom, en gezellig is het wel, maar eerlijk gezegd leer ik meer italiaans door een uurtje langer in mijn bed te blijven liggen.
Donderdagavond was ik uitgenodigd voor het etentje ter ere van de afgestudeerdheid van een vriendin van een kotgenootje! Opgetut en op hoge hakken de stad in dus! En zo, helemaal mezelf, haha, kwam ik terecht tussen een bende onbekende maar hylaaarische Italianen. Waar de mannelijk helft trouwens OF homo was OF op Mika leek, wat zo goed als hetzelfde is. Gieren geblazen!! Afstuderen is hier trouwens iets absurds en groots en kan op elk moment van het jaar. Met sjieke kleren en een laurierkrans op je hoofd en veeeel cadeautjes en een taart in de vorm van een boek en grappige posters met lelijke fotos die in heel de stad opgehangen worden, en spelletjes op restaurant enzo. Dagenlang feest. Invoeren in België die handel zeg ik! Nuja, als je erin slaagt jarenlang italiaanse universiteitschaos te overleven verdien je wel wat feest.
zondag 27 april 2008
barca baby
Zo gezegd zo gedaan. Een tripje naar Barcelona. Omdat dat enkel een zee-oversteek ver is. En omdat als je in Italië bent, Spanje minder ver lijkt. En omdat sommige bezoekjes de moeite waard zijn. En om mijn Spaans niet te vergeten na al dat Italiaans. En omdat alle redenen goed zijn voor snoepreisjes, vertrok ik dinsdagochtend vanuit mijn huizeke in Perugia, zat ik uuuren op de trein, en héél even op het vliegtuig (Leuk trouwens, over de middellandse zee vliegen, zo zonder wolken. Eilanden spotten enzo)
Oh enkele vliegtuigtips:
Voor wie goedkoop en snel wil trippen, en dus enkel handbagage mee wil nemen, blikken dozekes zijn ideaal voor al wat scherp en verboden is. scheermesjes en veiligheidsspelden enzo. Dat gaat allemaal zonder probleem door de controle.
Als je nog meer tijd wil besparen, ga dan vooral niet door de metaaldetector na een stelletje domme hollandse zakenmannen. "Hoe mijn koffertje moet door dat machien?" zucht.
En voor mijn klasgenootjes die stewardess willen worden: Vergeet alle luchtvaartmaatschappijen, clickair! die hebben pas strakke pakjes! echt een aanrader!
En voila, ook dankzij clickair zag ik barcelona vanuit de lucht, en daarna vanuit de grond, rechtstreeks op de luchthaven-heel-dichtbij, geen ryanair-girona-bus-toestanden deze keer.
Dankzij connecties in Barca werd ik met een stevige moto afgehaald, bijna op de landingsbaan.
Hoé graag wil ik een harley! En hóe leuk is door barcelona sjeezen, de ramblas op en af en van die dingen. En hóe goed kunt ge u voelen als andere motards van aan de andere kant van de weg complimenten roepen over uwe strakken bak. jihaaaaa!!
Kort samengevat, barcelona, want details zijn enkel voor intimisimi (haha).
Een klein weekje Erasmus in Spanje, een beetje zoals ik in ecuador een kort uitwisselingsweekje had bij een familie in Quito. Hangen op kot, een klein beetje toeristje spelen, Gaudi-huizen enzo, rondfietsen en rondkijken en rondhangen en koffietjes op terrasjes in leuke buurtjes, miniconcertjes bij vrienden thuis, catalaanse tekenfilmpjes kijken, op feestjes van grappige zatte spaanse meisjes belanden. (Zatte spaanse meisjes zijn zoals gewone spaanse meisjes maar dan tien keer zoveel lawaai en beweging en mopjes. Hylarisch, dat kan ik u verzekeren)
En oh het allerleukste!! Shoppen! Zwaar genieten, h&m's en bershka's en pimkies à volonté. Zo gelukkig als een konijn in de lente!!!
Oh en zaterdagavond zijn we Japans gaan eten. Buffet a volonté! Ik en vier spaanse venten. Ok drie spaanse venten en een enooooorme mexicaan die zo groot is dat hij eigenlijk voor twee telt. Geloof me, we hebben met z'n allen bérgen sushi verzet! Maar tis een aanrader!
Maar helaas, aan mooie liedjes komt een eind, en veel te vroeg smorgens sprong ik vrolijk en gezwind op het vliegtuig, hopla middellandse zee over, hopla weer in Rome. Alwaar de zon de sterren van de hemel scheen, waar het tijd was voor pizza en ijsjes, en waar drie duitse meisjes mij opwachtten in het station. Als afsluiter van 5 dagen Barcelona kan een zondagnamiddag aan de Trevifonteinen (toeristen spotten...) best tellen! Doodmoe hobbelde ik 's avonds met de trein weer naar huis. (slapen op de trein is officieel vervelend! Waarom staat mijn hoofd niet wat vaster op mijn romp?) om daarna in mijn eigen beddenbaksken zweetzoet in slaap te dommelen.
En de rest... is voor morgen!
Oh enkele vliegtuigtips:
Voor wie goedkoop en snel wil trippen, en dus enkel handbagage mee wil nemen, blikken dozekes zijn ideaal voor al wat scherp en verboden is. scheermesjes en veiligheidsspelden enzo. Dat gaat allemaal zonder probleem door de controle.
Als je nog meer tijd wil besparen, ga dan vooral niet door de metaaldetector na een stelletje domme hollandse zakenmannen. "Hoe mijn koffertje moet door dat machien?" zucht.
En voor mijn klasgenootjes die stewardess willen worden: Vergeet alle luchtvaartmaatschappijen, clickair! die hebben pas strakke pakjes! echt een aanrader!
En voila, ook dankzij clickair zag ik barcelona vanuit de lucht, en daarna vanuit de grond, rechtstreeks op de luchthaven-heel-dichtbij, geen ryanair-girona-bus-toestanden deze keer.
Dankzij connecties in Barca werd ik met een stevige moto afgehaald, bijna op de landingsbaan.
Hoé graag wil ik een harley! En hóe leuk is door barcelona sjeezen, de ramblas op en af en van die dingen. En hóe goed kunt ge u voelen als andere motards van aan de andere kant van de weg complimenten roepen over uwe strakken bak. jihaaaaa!!Kort samengevat, barcelona, want details zijn enkel voor intimisimi (haha).
Een klein weekje Erasmus in Spanje, een beetje zoals ik in ecuador een kort uitwisselingsweekje had bij een familie in Quito. Hangen op kot, een klein beetje toeristje spelen, Gaudi-huizen enzo, rondfietsen en rondkijken en rondhangen en koffietjes op terrasjes in leuke buurtjes, miniconcertjes bij vrienden thuis, catalaanse tekenfilmpjes kijken, op feestjes van grappige zatte spaanse meisjes belanden. (Zatte spaanse meisjes zijn zoals gewone spaanse meisjes maar dan tien keer zoveel lawaai en beweging en mopjes. Hylarisch, dat kan ik u verzekeren)
En oh het allerleukste!! Shoppen! Zwaar genieten, h&m's en bershka's en pimkies à volonté. Zo gelukkig als een konijn in de lente!!!
Oh en zaterdagavond zijn we Japans gaan eten. Buffet a volonté! Ik en vier spaanse venten. Ok drie spaanse venten en een enooooorme mexicaan die zo groot is dat hij eigenlijk voor twee telt. Geloof me, we hebben met z'n allen bérgen sushi verzet! Maar tis een aanrader!
Maar helaas, aan mooie liedjes komt een eind, en veel te vroeg smorgens sprong ik vrolijk en gezwind op het vliegtuig, hopla middellandse zee over, hopla weer in Rome. Alwaar de zon de sterren van de hemel scheen, waar het tijd was voor pizza en ijsjes, en waar drie duitse meisjes mij opwachtten in het station. Als afsluiter van 5 dagen Barcelona kan een zondagnamiddag aan de Trevifonteinen (toeristen spotten...) best tellen! Doodmoe hobbelde ik 's avonds met de trein weer naar huis. (slapen op de trein is officieel vervelend! Waarom staat mijn hoofd niet wat vaster op mijn romp?) om daarna in mijn eigen beddenbaksken zweetzoet in slaap te dommelen.
En de rest... is voor morgen!
maandag 14 april 2008
Vrijdag verjaarde PEP a.k.a. Perugia Erasmus Project. Hun flyer beloofde feest en een fototentoonstelling en yeahhhhh. Wat helaas een veel te grote zaal met 5 japanners, hapjes en cola en een powerpointje bleek te zijn. Maar gelukkig waren wij er ook! En met evenveel goesting in een verjaardagsfeestje als de italiaanse organisatoren van Pep zelf. Dus die avond, de tweede poging om hun een-jarig bestaan te vieren. Deze keer met succes. En met champagne. En een goede combinatie van Italianen en buitenlanders, want slechts 1 van de twee op een avond kan soms wat te veel zijn. Teveel italiaans. of teveel Buitenlands.
Dus goed conceptje daar, moeten we onthouden!
Dit weekend waren/zijn het verkiezingen in Italië. Wie of wat het wordt valt nog af te wachten, maar iedereen die ik ken is tegen Berlusconi. Al bij al is het hier redelijk rustig, geen vreemde optochten dag in dag uit, zoals in Ecuador. Enkel heel saaie televisie en heel veel grappige beloftes, zoals: stem op ons! want wij willen twee voetbalstadions in Rome! Komaan geef toe, daar stemt iedereen toch zoiezóóó op!
En extra rustig was het hier in huis, want alle italianen zijn naar huis om te gaan stemmen. Dus deed ik een kleine opendeurdag "crash maar bij greet voor het weekend" voor mijn vriendinnetjes. Etentjes en tapdansen in de keuken en spelletjesnamiddag (haha, presidenten!! Da vond ik een goeike van mijn eigen) met soep. Heel het weekend mensen op bezoek. Geweldig.
Oh en toen was het vandaag! Eindelijk mijn eigen verhaaltjes bijgebeend. Morgen vertrek ik naar Barceloooona! dus meer nieuws over een week!
liefs!
Dus goed conceptje daar, moeten we onthouden!
Dit weekend waren/zijn het verkiezingen in Italië. Wie of wat het wordt valt nog af te wachten, maar iedereen die ik ken is tegen Berlusconi. Al bij al is het hier redelijk rustig, geen vreemde optochten dag in dag uit, zoals in Ecuador. Enkel heel saaie televisie en heel veel grappige beloftes, zoals: stem op ons! want wij willen twee voetbalstadions in Rome! Komaan geef toe, daar stemt iedereen toch zoiezóóó op!
En extra rustig was het hier in huis, want alle italianen zijn naar huis om te gaan stemmen. Dus deed ik een kleine opendeurdag "crash maar bij greet voor het weekend" voor mijn vriendinnetjes. Etentjes en tapdansen in de keuken en spelletjesnamiddag (haha, presidenten!! Da vond ik een goeike van mijn eigen) met soep. Heel het weekend mensen op bezoek. Geweldig.
Oh en toen was het vandaag! Eindelijk mijn eigen verhaaltjes bijgebeend. Morgen vertrek ik naar Barceloooona! dus meer nieuws over een week!
liefs!
weer naar school!
En toen was het uit met de vakantie!!
Weer naar school jongens en meisjes.
Er volgde een hele week vol lessen, taalcursussen (eindelijk begonnen, veel grappige spaanse meisjes, later meer details, als ik wat vaker geweest ben) , italiaanse films, 1 april (de Letse wou een mopje maken, dat door gebrekkig italiaans ni zo grappig was. ooepss.),en luiheid enzo.
Zaterdagavond ging ik uit met Daniela van mijn kot. Ohja zoals echte italiaanse meisjes. En geloof me, die kunnen een pakske gibberen! Minstens heel grappig! Een van hen had/heeft een nieuw liefje. Dus hóe kan een mens dan anders dan daar heel de avond over te kwelen. Maar het goede plannetje om mijn kotmeisjes wat beter te leren kennen vlot alvast.
Na een veel te korte nacht gingen we zondag met de Duitse meisjes naar Assisi. En oh, de eerste ruzie in de groep daar! oh-ow! Anyway, Assisi, voor de tweede keer. Er zijn daar niet echt veel dingen die een mens twee keer gezien moet hebben in een mensenleven. Maar de zon scheen en 't was aangenaam gezelschap, dus ik dacht, waarom niet!
En net zoals de eerste keer Assisi trapten we ook deze keer in de valkuil genaamd "treinen op zondag", en geloof mij, twee uur aan het station staan daar, boeiender kan niet! Maar een mens heeft geen treinen nodig met twee duimen aan zijn lijf, dus liftten we vrolijk en gewind richting Perugia terug.
Maandag les, dinsdag les, na de les hét plan van de week: naar het shoppingcenter! Helaas lieve lezertjes, mijn goesting in grote h&m-achtige ketens werd niet bevredigd, een klein beetje een teleurstelling. Dus zei ik: Lieve schattige duitse meisjes, neemt jullie gerief, we koken tesamen. En zo geschiedde. Fun in the kitchen!
en dan les en les en vroeg opstaan enzo.
Donderdag wilde Lydia een frigo kopen. Zo gaat dat, sommige mensen hebben nieuwe schoenen nodig, andere een frigo. Ergens in een lange straat zou ergens in een garage een tweedehandswinkel/bazar moeten zijn. En zo ontdekten we dat je na twee maand nog steeds kan verdwalen in een ministad als Perugia. De lange straat bleek héél lang te zijn, en garages niet zo gemakkelijk te vinden. En bazars blijken hier echt bazars te zijn, rommelige schatkamers waarin iets terugvinden (iets nuttigs, pakt) een helse opdracht is! Geen frigo dus. En ik moest op mijn tanden bjiten om geen duizenden retro-spiegels, platenspelers vermomd als reiskoffertjes, enorme zonnehoeden, theepotten, oude boeken en ga zo maar voort mee naar huis te slepen. Wil iemand mij in juli komen halen met de auto? of met de camion? dan kan ik me laten gaan!
Liefdeskoffie voor jullie allemaal!
Weer naar school jongens en meisjes.
Er volgde een hele week vol lessen, taalcursussen (eindelijk begonnen, veel grappige spaanse meisjes, later meer details, als ik wat vaker geweest ben) , italiaanse films, 1 april (de Letse wou een mopje maken, dat door gebrekkig italiaans ni zo grappig was. ooepss.),en luiheid enzo.
Zaterdagavond ging ik uit met Daniela van mijn kot. Ohja zoals echte italiaanse meisjes. En geloof me, die kunnen een pakske gibberen! Minstens heel grappig! Een van hen had/heeft een nieuw liefje. Dus hóe kan een mens dan anders dan daar heel de avond over te kwelen. Maar het goede plannetje om mijn kotmeisjes wat beter te leren kennen vlot alvast.
Na een veel te korte nacht gingen we zondag met de Duitse meisjes naar Assisi. En oh, de eerste ruzie in de groep daar! oh-ow! Anyway, Assisi, voor de tweede keer. Er zijn daar niet echt veel dingen die een mens twee keer gezien moet hebben in een mensenleven. Maar de zon scheen en 't was aangenaam gezelschap, dus ik dacht, waarom niet!
En net zoals de eerste keer Assisi trapten we ook deze keer in de valkuil genaamd "treinen op zondag", en geloof mij, twee uur aan het station staan daar, boeiender kan niet! Maar een mens heeft geen treinen nodig met twee duimen aan zijn lijf, dus liftten we vrolijk en gewind richting Perugia terug.
Maandag les, dinsdag les, na de les hét plan van de week: naar het shoppingcenter! Helaas lieve lezertjes, mijn goesting in grote h&m-achtige ketens werd niet bevredigd, een klein beetje een teleurstelling. Dus zei ik: Lieve schattige duitse meisjes, neemt jullie gerief, we koken tesamen. En zo geschiedde. Fun in the kitchen!
en dan les en les en vroeg opstaan enzo.
Donderdag wilde Lydia een frigo kopen. Zo gaat dat, sommige mensen hebben nieuwe schoenen nodig, andere een frigo. Ergens in een lange straat zou ergens in een garage een tweedehandswinkel/bazar moeten zijn. En zo ontdekten we dat je na twee maand nog steeds kan verdwalen in een ministad als Perugia. De lange straat bleek héél lang te zijn, en garages niet zo gemakkelijk te vinden. En bazars blijken hier echt bazars te zijn, rommelige schatkamers waarin iets terugvinden (iets nuttigs, pakt) een helse opdracht is! Geen frigo dus. En ik moest op mijn tanden bjiten om geen duizenden retro-spiegels, platenspelers vermomd als reiskoffertjes, enorme zonnehoeden, theepotten, oude boeken en ga zo maar voort mee naar huis te slepen. Wil iemand mij in juli komen halen met de auto? of met de camion? dan kan ik me laten gaan!
Liefdeskoffie voor jullie allemaal!
Liesbeths vertrek was niet het einde van het verhaal!
bleven over: Michiel en de zon! en wat een hemelse combinatie.
Dus deden we wat een mens altijd doet op zonnige vrijdagen in perugia: ijsjes eten. Op de trappen van de kerk zitten. Van de zon genieten. Quiche bakken (hoe lang was da geleden!!). filmpje kijken...
Zaterdag is marktdag. Dus minimetroden michiel en ik smorgens richting eindhalte, markthalte.
Ideáál bij zonneschijn. Nog idealer is de mama die met Liesbeth een stapel Libelles meegestuurd had, dus hielden we een parknamiddagje met loze tijdschriftjes. En maar bruinen hier.
's Avonds was er een gratis aperitiefje in de shoppingstraat. Wat je je er ook bij voorsteld, het was enkel gratis dezelfde wijn in heel de straat. Maar goed concept wel! Ik ben fan!!
Daarna trokken we onze stijlvolste danskleren aan om iets te gaan drinken met Lydia, en plots ook met de hele Duitse bende en de nieuwe rare roommate van de Australische. Hij lijkt een beetje op Droopy. feesjes feesjes.
Zondag wilden de andere buitenlandse meidenclub naar Orvieto gaan, maar omdat Michiel 's avonds op tijd de trein naar Rome moest halen, besloten we samen met hen de trein te nemen, maar af te stappen aan Lago Trasimeno. Luie zondagen aan het meer ollee! En dat vond de rest zó'n goed idee, dat ze gewoon met z'n allen meegingen! Haha nóg een hemelse combinatie: Duitse meisjes en Libelle: "wooooooo ik versta da gewoon!!!" En zo lagen we daar, héél de dag, te verbranden, met onze picknick en onze boekskes aan het Trasimeense Meer.
En die avond verliet ook Michiel ons, helaas helaas!
Ohja wie zo hip is als ik en mijn facebookvriend is: ook daar zijn foto's! checken die handel!
bleven over: Michiel en de zon! en wat een hemelse combinatie.
Dus deden we wat een mens altijd doet op zonnige vrijdagen in perugia: ijsjes eten. Op de trappen van de kerk zitten. Van de zon genieten. Quiche bakken (hoe lang was da geleden!!). filmpje kijken...
Zaterdag is marktdag. Dus minimetroden michiel en ik smorgens richting eindhalte, markthalte.
Ideáál bij zonneschijn. Nog idealer is de mama die met Liesbeth een stapel Libelles meegestuurd had, dus hielden we een parknamiddagje met loze tijdschriftjes. En maar bruinen hier.
's Avonds was er een gratis aperitiefje in de shoppingstraat. Wat je je er ook bij voorsteld, het was enkel gratis dezelfde wijn in heel de straat. Maar goed concept wel! Ik ben fan!!
Daarna trokken we onze stijlvolste danskleren aan om iets te gaan drinken met Lydia, en plots ook met de hele Duitse bende en de nieuwe rare roommate van de Australische. Hij lijkt een beetje op Droopy. feesjes feesjes.
Zondag wilden de andere buitenlandse meidenclub naar Orvieto gaan, maar omdat Michiel 's avonds op tijd de trein naar Rome moest halen, besloten we samen met hen de trein te nemen, maar af te stappen aan Lago Trasimeno. Luie zondagen aan het meer ollee! En dat vond de rest zó'n goed idee, dat ze gewoon met z'n allen meegingen! Haha nóg een hemelse combinatie: Duitse meisjes en Libelle: "wooooooo ik versta da gewoon!!!" En zo lagen we daar, héél de dag, te verbranden, met onze picknick en onze boekskes aan het Trasimeense Meer.
En die avond verliet ook Michiel ons, helaas helaas!
Ohja wie zo hip is als ik en mijn facebookvriend is: ook daar zijn foto's! checken die handel!
zondag 13 april 2008
bed. koffie. agenda. computer. beatles (en klokgelui...zondagen) op de achtergrond. start.
waar waren we gebleven in mijn leven? juist. in Rome. En toen kwam Michiel.
Ook hier liep er een en ander mis bij het afspreken in het station. Lieve lezertjes, goede raad. Dates, stations, rome. Foute combinatie. Gelukkig bestaan er dan nog telefoons en vieze mannetjes in vreemde buurtjes om de weg aan te vragen, en zo was vzw de rozen trizee eindelijk compleet, op een prachtige woensdagnamiddag in maart.
Met z'n drieën hopten we op de trein richting Perugia. (wat er mij aan doet denken. Als ik nog eens tijd teveel heb moet ik eens wat over de italiaanse treinen uit de doeken doen). Op italiaanse treinen zitten altijd veel amerikaanse meisjes die heeel veel lawaai maken. haha voor één keer voelde ik mij een van hen! En dan joepie, eindelijk, mijn liesbeth en michiel in mijn perugia! Tijd voor minimetro! tijd voor wijntjes en pizza's! (Pizza lasagna, het klinkt goddelijk. Maar het is stiekem genen aanrader!) Zonder in details te treden, het was een gezellig avondje!
Donderdag was het tijd voor Greet's discovering tour through Perugia! 's Avonds waren we uitgenodigd voor een etentje bij Ruby (de Australische) en hoe konden we anders dan een pracht van een taart in elkaar flansen!! Met veel te veel op een luchtmatrasje in Ruby's kleine keukentje, ontdekten we dat Belgische vrienden met veel te veel inside mopjes en een groep duitse meisjes een heerlijke combinatie is. HAHA jullie verstaan ons niet! Ruby vergeleek ons met een soort Australische kever die altijd met tweeën met hun poepen tegen elkaar rondwandeld. Daar kan ik mee leven.
Die dag schafte de pot: zelfgemaakte gnocchi (spreek uit [nnnjokkie]. Gelukkig zijn ook [gnotschie], [knokkie] of allerhande andere vervormingen toegestaan). SUUUPERlekker maar wel een hoopje werk. Gelukkig waren we met veel, en is een gnocchifabriek snel gemaakt! Recepten hier verkrijgbaar. Net als het recept van een heerlijk dessertje, dat wij voor de gelegenheid DOVELOVE noemden (snoezies, kheb da trouwens aan helmke gezegd, ze vond het prachtig).
EN nog jammerder, vrijdagochtend moest ons aller liesbeth put alweer de trein richting paus nemen. wooo helemaal alleen.
waar waren we gebleven in mijn leven? juist. in Rome. En toen kwam Michiel.
Ook hier liep er een en ander mis bij het afspreken in het station. Lieve lezertjes, goede raad. Dates, stations, rome. Foute combinatie. Gelukkig bestaan er dan nog telefoons en vieze mannetjes in vreemde buurtjes om de weg aan te vragen, en zo was vzw de rozen trizee eindelijk compleet, op een prachtige woensdagnamiddag in maart.
Met z'n drieën hopten we op de trein richting Perugia. (wat er mij aan doet denken. Als ik nog eens tijd teveel heb moet ik eens wat over de italiaanse treinen uit de doeken doen). Op italiaanse treinen zitten altijd veel amerikaanse meisjes die heeel veel lawaai maken. haha voor één keer voelde ik mij een van hen! En dan joepie, eindelijk, mijn liesbeth en michiel in mijn perugia! Tijd voor minimetro! tijd voor wijntjes en pizza's! (Pizza lasagna, het klinkt goddelijk. Maar het is stiekem genen aanrader!) Zonder in details te treden, het was een gezellig avondje!
Donderdag was het tijd voor Greet's discovering tour through Perugia! 's Avonds waren we uitgenodigd voor een etentje bij Ruby (de Australische) en hoe konden we anders dan een pracht van een taart in elkaar flansen!! Met veel te veel op een luchtmatrasje in Ruby's kleine keukentje, ontdekten we dat Belgische vrienden met veel te veel inside mopjes en een groep duitse meisjes een heerlijke combinatie is. HAHA jullie verstaan ons niet! Ruby vergeleek ons met een soort Australische kever die altijd met tweeën met hun poepen tegen elkaar rondwandeld. Daar kan ik mee leven.
Die dag schafte de pot: zelfgemaakte gnocchi (spreek uit [nnnjokkie]. Gelukkig zijn ook [gnotschie], [knokkie] of allerhande andere vervormingen toegestaan). SUUUPERlekker maar wel een hoopje werk. Gelukkig waren we met veel, en is een gnocchifabriek snel gemaakt! Recepten hier verkrijgbaar. Net als het recept van een heerlijk dessertje, dat wij voor de gelegenheid DOVELOVE noemden (snoezies, kheb da trouwens aan helmke gezegd, ze vond het prachtig).
Onze goesting voor dansfeestjes later draaide op een teleurstelling uit toen bleek dat op donderdagavond enkel louche italiaanse venten die naar mooie buitenlandse meisjes lonken op straat rondhangen... jammer jammer.
EN nog jammerder, vrijdagochtend moest ons aller liesbeth put alweer de trein richting paus nemen. wooo helemaal alleen.
maandag 7 april 2008
Pasen bij de Paus
Gelukkig komt na regen zonneschijn, en komt met Pasen de familie Put naar de Paus.
Dus vertrok ik op paasmaandag met de trein naar Rome city. Alwaar Liesbeth mij om tien uur zou opwachten in het station. Paasmaandagen zijn in Liesbeth haar hoofd soms paasdinsdagen en dat levert lange wachttijden op, maar dat is allemaal niet erg. En dus huppelden we wat later gezellig samen naar het Colloseum!
En hoera voor Romereizen. Antwerpse middelbare scholen, verenigt u in onze omgeving, nu! Het leek wel alsof "wellek" plat italiaans was die dagen! Toch verschieten, als je over schattige marktjes loopt en plots heel hard "dikke tette" hoort roepen (ni naar ons he).
Maar het was heeel erg leuk, drie dagen rasecht toerisme in bijna alle 913 (of 912? of 914? of was dat nu toch een mopje?) van Rome, een onvergetelijk zicht op de Trevi-fonteinen (een echte aanrader!!!! :)).
Ohja en Liesbeth en ik zijn officieel vrienden met de Zwitserse Garde, met hun strakke pakjes.
Oh en wisten jullie dat er een shoppingcenter onder de sint-pieters ligt? met een h&m! de max!
En toen was het woensdag en kwam michiel met gelati.
Abonneren op:
Posts (Atom)
